Introduction xiii 



Montana ver6 ilia & syluestris crura habet multo breuiora 

 aquatili, & plumas undiq, magis cinereas, sed rubra interim 

 crura habet & rostrum, auis utraq, apud nos regium epulum 

 (real Itali regium vocant, Galli royal, & forte hinc ductum 

 est raise vocabulu. a colore crurum forte erythropus fuerit) 

 vocatur. Hsec ille. 



De Cinclo (p. 592). 



Turnerus cinclum auem Anglic^ interpretatur a water 

 swallow, (quasi dicas hirundinem aquaticam,) Germanice ein 

 Steinbeisser, (sed nostri aliam aue, coccothrausten nostrum, 

 Steinbeisser appellant.) Auicula (inquit) quam ego cinclum 

 esse puto, galerita pauIo maior est, colore in tergo nigro, 

 uentre albo, tibiis longis, & rostro neutiquam breui. Vere 

 circa ripas fluminum ualde clamosa est & querula, breues & 

 crebros facit uolatus. IT Huic Turneri descriptioni cognata 

 uideri potest merula aquatica nostra : magis uero ilia, quam 

 circa Argentoratum Lyssklicker appellant : quam non similem 

 modo Turneri cinclo, sed prorsus eandem esse conijcio, cuius 

 figuram sequens pagina cotinet. 



De Motacilla quam nostri albam cognominant (p. 593). 



Turnerus in libro de Auibus CnipoI6gon Aristotelis (id 

 est culicilega interprete Gaza) hac auem esse putat... [quo- 

 tation].... Sed postea in epistola ad me, Culicilegam Aristotelis 

 (inquit) in terra Bergensi uidi, tota cinerei fere coloris est, & 

 speciem habet pici Martij, ilia uero quam culicilegam esse 

 putaba, est uariola nisi fallor. 



De Nycticorace (pp. 602 — 604). 



Turnerus in litteris ad me missis caprimulgum auem se 

 uidisse scribit prope Bonnam (Germanise ciuitatem ad ripam 

 Rheni, supra Coloniam,) ubi a uulgo appellatur Naghtrauen, id 

 est coruus nocturnus. Nos in praecedente pagina effigiem 

 adiecimus auis quae circa Argentoratum, ut audio Nachtram, 

 alibi Nachtrab nominatur. quae tamen neq, caprimulgus neq, 

 nycticorax mihi uidetur. [The figure is of the Night-Heron, 

 unmistakably.] 



De Onocratalo (pp. 607 — 608). 



Onocrotalus Machliniensis, quae Vogelhain a Brabantis 

 uocatur, quinquaginta annis, ut ipsi ferunt, Machlinise uixit, 

 cygno maior est. penn? foris albicant, in fundo uero rubrum 



