[Pars I. 1786.] ( 70 ) 



Minor prioribus. Mandibula superior sub apice leniter emarginata. Huic recitrix extima late- 



ris exterioris dimidiam partem albam gerit. 

 Alaudae quoque suae campestri gulam et pedius flavescens tribuit 111. Linnaeus, sed an no- 

 stram intelligat, incertus sum adhuc. Videtur tamen nostra non differre a Spipola or- 

 NiTHOLOGiAE FLORENTiNAE Tab. 387., a Spipohtta BuFFONii V. /. 43., et a Spipoletta 

 Florentinorum, teste Willughbey Ornitholog. L. II. §. X. quam ei similem facit, 

 quae Tordino a Venetis appellatur. Turdina quoque dicitur in Insubria, eique finitima 

 parte Tyrolensis ComitaUis, ob aliquam coloris cum Turdo Musico similitudinem. Avi- 

 cula haec migrat Odlobri M., paucarum satellitio stipata, quam Aucupes eius sibilum 

 imitantes sororibusque filo alligatis, et in altum elatis alliciunt, ut virgulis visco ob- 

 du6tis capiatur. 

 An hue spe6tat ALAUDA sepiaria Brissonii III. /. 347. Sp. 4.? 

 ALAUDA ( Turlu ) liiwa superciliari, reflricibusque i — 4., apice albo ungue postico longiore. 

 Statura A. Turdinae. Supra fusco-rufa, subtus albida ; coUo et peftore maculis fuscis lon- 

 gitudinalibus variegato. Caput simile, sed maculis in sex quasi series dispositis. Man- 

 dibula superior sub apice non emarginata. Cauda brevior ac in A. Ai'vensi. 

 Neque haec species vere gregaria. Arva imprimis submontana frequentat, in quibus binae, 

 tres, aut quatuor simul occurrunt 0(5lobri M. Incolae nostri ab eius cantu Turlu vocant. 

 ALAUDA ( trivialis ) fusca, subtus alba; iugulo, pefloreque maculato : maculis fuscis, lon- 

 gitudinalibus. 

 Mandibula inferior flavescens, apice nigricans. Rostrum crassius, et longius ac in sequenti. 

 Caput supra immaculatum. Redtrix extima toto latere angustiore albo, latiore vero 

 macula conica alba ; secunda macula parva conica alba ad apiceni lateris latioris, redlri- 

 ces aliae nigrae, inlermediis fuscis, brevioribus. Pedes nigri, unguis posticus magis ar- 

 cuatus, pollice non brevior. 

 An haec Alauda italica Brissonii III. /. 355. ? 

 Bergomensibus Sguizettone. Valde accedit A. triviali Linnaei. 

 ALAUDA ( brumalis ) supi-a subluteo-?iigroque varia, subtus albido-flavcscens , vita nigra e 

 basi rostri utrinque decurrcnte. 

 Minor prioribus. Rostrum tenuius, et longius ac in priore. Caput supra fusco-maculatum. 

 Abdomen absque maculis. Peftus nigro-maculatum. Redtrix prima toto margine exte- 

 riore, interiore vero versus apicem albo ; secunda apice alba, et latere latiore macula 

 conica pariter alba; tertia simiU macula; intermediae fuscae, breviores. Femora alba; 

 pedes flavescentes ; unguis posticus digito non bre\-ior. 

 Bergomenses, et Tridentini Sguizettinarn appellant, Insubres vero Guzettam. Autumno ad 

 nos venit gregaria, acutiore cantu ac celeriori volatu a congeneribus distinftissima. 

 Nodu eodem in loco congregantur, et simul unitae dormiunt, arva frequentant, et 

 evolantes mox iterum consident. 

 Bnanalis nomen retineo, quod huic dedi in Anno I. Hist. Nat. 



Haec est L Alovette Buffonii III. T. 4. /. 39. 

 ALAUDA (cristata) crista verticali nigricante ; reHricibus duahus cxtimis margine extcriore albis. 

 Apud nos rarior, at in St)Tia, Carinthia, Carniolia frequentior circa oppida, et circa se- 

 pes. Hanc habet etiam Salerne Ornitli. p. 193. Tab. 16. / I. An ab hac specie vere 

 differat A. senogalensis cristata Brissonii, videant .Autoptae. Alias 



[ 2 ] 



