ON THE RELATIONS OF MAN WITH THE LOWER ANIMALS 483 
depends upon the constancy of the supposed distinctive character ; 
but it so happens that, as every anatomist knows, the posterior cornu 
and the hippocampus minor, are precisely those structures which are 
most variable in the human brain. This is by no means a novel 
discovery. The work of the brothers Wenzel! has now been pub- 
lished nearly half a century, and it contains (pp. 144-146) the 
following account of the special researches of these observers on the 
posterior cornu and the hippocampus, which they call simply 
“ Tuber ” :— 
“ Tuber in cornu postertore ventriculorum lateralium :—Non semper 
plerumque tamen adest, et quidem utroque in latere sive in utroque 
cornu. Inter quinquaginta et unum, eo specialiter fine a nobis 
examinata cerebra diverse omnino etatis atque utriusque sexus, tria 
tantum reperiebamus in quibus tuber illud in utroque latere et duo 
in quibus uno in latere desiderabatur. Quam constans autem, in uni- 
versum tuberis istius preesentia, tam varians est magnitudo illius, non 
in diversis tantum subjectis, sed etiam in uno eodemque absque omni 
prorsus et ztatis et sexus discrimine. Quandoque admodum longum, 
interdum latum nonnunquam valde angustum est. Magnitudo illius 
in universum spectata, sequitur magnitudinem posterioris cornu ven- 
triculorum lateralium: hac quam maxime diversa est, quin et in uno 
eodemque cerebro et utroque latere. Quandoque enim cornu istud 
fere usque ad posteriorem cerebri marginem pertingit, sepe terminus 
prope initium est, seepe contingit ut in minore cornu magis, in majore 
minus sit tuber, id quoque eodem nonnunquam in cerebro evident- 
issime animadvertitur. Rarius in hoc tubere est quod sicut hippo- 
campus ad finem suum crenas sive sulcos habeat quod superficies ejus 
duo in tubera superius atque inferius, divisa sit; plerumque autem in 
medio latissimum est et crassissimum, in terminis angustius: sed et 
hoc quoque varium est. 
“Situs illius atque interior structura semper sunt eadem. Semper 
juxta interius latus cornu videtur, ideoque superficiei cerebri prope 
adjacet, idque cum interiore ejusdem structura coheret, quae, ut 
sectio in transversum ducta clare demonstrat, eadem omnino est ac in 
gyris cerebri. Constat videlicet ex interiore in laterales ventriculos 
continuato, sive prolongato pariete cujus gyri in superficie cerebri siti, 
qui inflectitur, ac deinde interiori de parte exteriorem versus ad 
superficiem cerebri rediens in alium gyrum transit. Paries ist intra 
cornu medullosa, que cornu ipsum vestit, lamina obducitur ; paries 
ipse autem ex cinerea, in ambitu cerebri sita, ubique conspicua sub- 
1 Jos. et Car. Wenzel, ‘' De penitiori structura Cerebri Hominis et Brutorum.” 
MDCCCXII, 
Tubingz, 
II 2 
