90 
naar den top te komen bestaat er niet, zoodat Seloh het 
beste uitgangspunt voor een tocht naar den Merapi is. 
Het punt van het hierbij gevoegde kaartje, met A gemerkt, 
ligt volgens Јохенонх 8295 Par. Voet = 2694.5 Meter boven 
zee. Dicht bij dit punt was het nachtverblijf opgericht. 
Het karakter van den (ор is in het algemeen gebleven, 
zooals Juwcmunw dit beschreef, maar de afmetingen van den 
kraterring zijn veranderd. De op het kaartje van JUNGHUHN 
opgegeven schaal is foutief en moet tweemaal kleiner zijn, 
dus in plaats van Hu (wellicht 1/0) 50 roeden = 1 duim) 
азоо. De aschvlakte is opgehoogd, en heeft nu, behalve naar 
het zuiden, in haar noordelijke gedeelte ook eene afwatering 
voor het noorden, niet ver oostelijk van het punt A. 
Binnen den kraterrand nam Jurenuur een kegel van losse 
eruptieprodukten waar; deze is bij de eruptie van 1865 van 
gedaante veranderd en, zoo het schijnt, verdwenen, dat wil 
zeggen uitgeworpen of weer ingestort. 
Blijkens een verslag van den heer Arriëns die den Merapi 
den 26" Mei 1864 beklom, was de top toen vlak, de krater 
dus geheel opgevuld met nieuwe producten, losse blokken en 
ook asch. Bij de егіріе van 1865 en de eerste maanden 
van 1864 heef( dus reeds eene verandering van den slakken- 
kegel plaats gehad, die vóór dien tijd boven den kraterrand 
uitstak. 
Het bericht laat overigens aan duidelijkheid te wenschen 
over (Nat. Tijdschr. v. N. L deel 29, 1867 blz. 95—101). 
Vóór de eruptie van 1872 is weer zulk een kegel ontstaan 
en het uitwerpen van asch nam een aanvang toen de kegel 
of »prop", zooals de nieuw gevormde berg in de wandeling 
genoemd wordt, ongeveer 60 voet hoog was boven den noor- 
delijken kraterrand. De kontroleur Возкмецев heeft dit bericht 
van inlanders gehoord, de opgave van de hoogte berust dus 
niet op meting, maar op schatting. Ook deze prop was na 
de eruptie verdwenen en de mijningenieur FrwwEwa, Ше in 
1880 den Merapi bezocht, deelde mij destijds mede, dat de 
