176 
gemeenschap, dan zouden zij de barometers doen dalen. Wel 
zouden de luchtkolommen hooger worden door de spankracht 
der lucht, maar hierdoor zou haar gewicht niet vermeerderen. 
Werden nu deze luchtkolommen in gemeenschap gebracht met 
de omringende lucht, dan zouden zij hierdoor opgeperst worden: 
de barometers zouden weer rijzen, maar niet boven hun 
oorspronkelijken stand. 
Het rijzen van den barometer bij atmospherischen vloed vindt 
dan ook zijne verklaring in hetgeen men secundaire invloeden 
zou kunnen noemen; hiertoe behooren: de aswenteling der 
aarde, de vloedgolf van de zee, waarop de dampkring rust, 
de opwaartsche beweging van de lucht, waardoor het kwik 
in den barometer achtereenvolgens de drukking ondervindt 
van luchtlagen van grootere spankracht; enz. 
Hierbij moet ook nog in aanmerking genomen worden, dat 
het kwik zelf in den barometer ook soortelijk lichter wordt 
onder den invloed van de maan en dat er dus reeds eene 
hoogere kwikkolom vereischt zou worden, om met de damp- 
kringsdrukking evenwicht te maken, ook indien deze dezelfde 
bleef. Deze correctie van den barometerstand is veel kleiner 
dan de waarschijnlijkheidsgrens der waarnemingen; dit i5 
zeker de reden, dat men er geene melding van gemaakt vindt, 
zelfs niet in de theorie van de Eb en Vloed, zooals die door 
Laprace in zijne Mécanique céleste ontwikkeld is. Trouwens de 
schommelingen in den barometer, die met de atmospherische 
eb en vloed in verband gebracht kunnen worden, zijn toch 
zeer klein. De barometerwaarnemingen van het magnetisch en 
meteorologisch observatoruim alhier hebben; blijkens de bere 
keningen, door Dm. Berasma begonnen en door Dr. vAN DER 
Srok en den Heer Poortman voortgezet, voor het gemiddeld 
verschil tusschen de maxima en minima, over de jaren 1866— 
1882, een bedrag opgeleverd, weinig meer dan 0,1 m.. M. 
MzzsTER-ÜonwELIS, 22 Augustus 1884. 
3 
; 
2 
š 
; 
