DE VULKAAN MEDAN OP JAVA 
Ingenieur bij het Mijnwezen. 
Ongeveer sinds het midden van 1885 vertoont de Merapi 
een merkwaardig verschijnsel, dat in hooge mate de aandacht 
heeft getrokken en waarvan dus ook de Watt, AN oorzaak 
en beteekenis verdient besproken te worden. 
In den tegenwoordigen krater, den nieuwen krater, in 
tegenoverstelling met een ouderen daaromheen gelegen krater- 
rand, waarvan nog resten aanwezig zijn, wordt een groote 
massa losse steenen langzaam naar bovengeperst. Die steenen 
zijn tot een afgeknotten kegel opgestapeld , waarvan het grondvlak 
den geheelen diameter des kraters vult en op ongeveer 120 M. 
diepte aan de kraterwanden aansluit, terwijl zijn hoogste 
punten + 12 M. boven den noordelijken kraterrand uitsteken 
‚ (de zuidelijke kraterrand is aanmerkelijk lager). Men heeft dien 
steenenkegel aangeduid met de namen: slakkenkegel, eruptie- 
kegel of prop; de laatste naam is zeker de minst fraaie maar, 
naar het mij voorkomt, de beste en zal in het volgende gebruikt 
worden. 
Het schijnt boven twijfel verheven te zijn, dat zich vóór de 
eruptie van 1872 een dergelijke prop vertoonde; die prop zou 
60 voet boven den noordelijken kraterrand zijn gestegen , toen 
de uitbarsting plaats had. Of ook de slakkenkegel, waarvan 
e : 13 
