182 
fig. 1 geeft den toestand na de laatste eruptie. 
fig. 2 laat zien, hoe van de kraterwanden steenen zijn 
afgestort, die onder hun natuurlijk talud op de 
inmiddels gestegen taaivloeibare lava bleven liggen. 
fig. 3 stelt voor, hoe de lava gerezen is, de steenen steeds 
voor zich uitdringende tot in een hooger gelegen, 
wijder deel van den krater, waar zij noodzakelijk 
zoolang naar buiten toe moesten afstorten tot dat ook 
naar buiten toe het natuurlijk talud was verkregen. 
Indien werkelijk de slakkenkegel , waarvan JUNGHUHN schrijft ; 
als verschijnsel met de tegenwoordige prop is gelijk te stellen, 
dan verkrijgt door analogie de aanwezigheid der zakvormige 
verdieping nog meer waarschijnlijkheid. JuwemumN toch zegt 
op p. 402 van, zijn » Java”, Deel 11: »de schedel van den slakken- 
»berg had een ingedrukten hollen vorm en het scheen mij | 
»toe, dat de kraterschacht door over elkaar heengewaepen 
„slakken was verstopt geraakt”. 
Uit het voorafgaande zal duidelijk на zijn, waarom 
ik noch slakkenkegel noch eruptiekegel als een passenden naam 
beschouw voor het besproken verschijnsel. Voor zoover bekend 
is bestaat de prop geenszins uit slakken, maar uit scherp- 
kantige lavabrokken, terwijl de naam eruptiekegel van toe- 
af- LAVA 
NEE E NENT 
