Monographia generis Meloés. 111 
Meloas ipsos ab antiquis auctoribus nomine Buprestidum, 
quibus pecora, si in gramine occultas eas devorassent, morte 
afficerentur, memoratos esse, ingenuose opinatur cl. Latreille 
(Mém du Mus. d'Hist. nat). In saeculo praeterlapso observatio- 
nes circa haec animalcula, in usum medicinalem assumta, pu- 
blicarunt Entomologi, imprimis Réaumur, De Geer, Roesel etc. 
Linneus cum coleoptris magis minusve vicinibus haec insecta con- 
iunxit in genere /Meloé, quod postea in genera plura dissolvit 
Fabricius, his nostris nomen Linneanum retinens: errore tamen 
Gallerucam quandam his insectis nomine Mel. marginata asso- 
ciavit, qua ab Illigero remota, integrum hucusque remansit hocce 
genus, ab auctoribus pluribus exornatum observationibus, et a 
duobus monographis tractatum; altero cl Meyero (Frid. Alb. 
Ant. Meyer, Dr., Tentamen Monographiae Meloés. Gotting. 1793); 
altero cl. Leach (Transact. of the Linn. Soc. Vol. XL. 1818.) 
Nuperrime quidem cl. Stephens in Catalogo Insectorum Ang- 
liae ex Melois antennis medio incrassatis genus constituit 
Proscarabaeus, eodem iure autem species, quas vidimus, vi- 
ginti quinque in genera tredecim distribuere potuisset. 
Nos maluimus divisiones proponere, quae sequuntur: 
A. Tibiarum posticarum calcari exteriore apice dilatato, oblique 
truncato. 
I. Antennis medio incrassatis: 
1. Articulis 5—7 in mare angulatim compositis: spec. 1—4. 
2, Antennis totis in utroque sexu rectis: spec. 9. 
IL. Antennis medio haud incrassatis: 
1. Articulo ultimo integro. 
a. larsis in utroque sexu simplicibus. 
* Areis in anterioribus abdominis segmentis nullis: spec.6. 7. 
