784 E. MrxEn, 
noris recedere videntur, acrius consideranti adhuc plura cum 
his communia praebent. Sic Aristolochiae Siphonis limbus tri- 
lobus certissime eodem modo, quo et Hydnorae, aperitur, de- 
hiscentia a basi apicem versus progrediente. ^ Faucem annulus 
glandulosus cingit, Hydnorarum pulvinulos in memoriam revo- 
cans. Limbus verrucis minutis exasperatus est, quarum indo- 
lem aliae eiusdem generis species clarius ostendunt.  Aristolo- 
chia enim Clematitis pluresque species limbo lingulato glabrato 
setas reversas in tubo gerunt; quo memorabili apparatu animal- 
cula insecta mel appetentia decipi, notum est. Nullo obstaculo 
impedita irrepunt, irrepta vero, donec connubium [florale per- 
actum sit, retinentur. Quae, quis non videt, pariter effici opor- 
tere verrucis illis introrsum spinescentibus, quibus Hydnorarum 
perianthium, non in tubo quidem, nec in facie limbi, quod 
parum refert, sed in dilatatis laciniarum parietibus lateralibus 
horret? Foetido floris odore, quem antheseos tempore gravissi- 
mum esse, ex Thunbergio comperimus, insecta haud dubie alli- 
ciuntur.  Penetralia petunt, quae, duro cortice extus munita, 
nulla alia via adire possunt, quam per echinatos illos perian- 
thii hiatus laterales, initio angustissimos nec nisi sensim sen- 
simque dilatatos, per quos introitus semper datur facilis, fuga 
pro tempore nulla. Nolo quaerere, an absque insectorum au- 
xilio Hydnorarum Aristolochiarumve pollen ad stigmata perve- 
nire nequeat. Quin haud dissimulem, eorum sententiam, qui 
sibi ipsi quaecunque vel animalia vel vegetabilia sufficere cen- 
seant, semper maxime arrisisse, Quid ad rem nostram attinet? 
Id tantum urgeo, memorabilem illum spinularum apparatum, 
qui nomen Hydnorae dedit, ab Aristolochia non esse alienum. 
In eo denique Aristolochiae Hiydnoraeque genera mirabili- 
ter inter se congruunt, quod, staminibus per phalanges coadu- 
