de Hydnora. 785 
natis, observatores stamina illa incautius numerantes fefellerunt. 
Tria stamina alteri, alteri sex tribuere solebant. Sed Hydnoram 
polyandram esse, ipse ego probavi; Aristolochiam dodecandram 
esse, staminibus per paria approximatis, primus luculenter osten- 
dit in Clematitide oculatissimus noster Schkuhr (Handb. III. 
pag. 214, tab. 276), in aliis speciebus confirmavit beat. Hayne 
(Arzneygew. IX, fol. et tab. 20 sqq). Idem eiusdem erroris 
fons in utroque, eadem staminum interceptio alioquin rarissima, 
nonne testimonium affinitatis fide dignissimum est? 
Bragantiam Lour. (Fl Cochinch. ed. Willd. II, pag. 645), 
cui Ceramium suum post iteratam disquisitionem addere non 
dubitavit ipse cl. auctor Blume (Enum. pl. Iavae fasc. I, pag. 82), 
Thotteamque Rottb. (in Kong. Dansk. Vidensk. Selsk. Skrift. 
Nye Saml. II, pag. 580, tab. 2), quam ab inventore Koenigio 
Contortis adiudicatam, post longam oblivionem Asarineis vindi- 
cavit Robertus Brown (Verm. Schr. II, pag. 635), quum neu- 
iram earum ipse viderim, transire maluissem, nisi omnes, quae 
superesse viderentur, difficultates egregie solverent. 
Ambae fructu tetragono siliquam referente a reliquis Asa- 
rineis recedunt. Mira sane aberratio a numero partium terna- 
rio, quem in flore omnes, in fructu pleraeque Asarineae ser- 
vant. Solae Hydnorae fructus cuiuscunque numeri expers est. 
Sed radice crassa tetragona tanquam pedunculo sustinetur; in 
quo ipso discrimine latentem quandam similitudinem non agno- 
Scere non possum. 
Cum T'hotteg HMydnoram adhuc diligentius conferre ne- 
cesse est. Quem in finem descriptionem eius supra laudatam, 
quatenus res postulat, transscribere liceat. Est autem haec. Ca- 
lyx nullus. Corolla supera, monopetala campanulata pendula 
maxima purpureo-sanguinea, nervis 12— 16, pilos rigidos ha- 
