06) 
et laus ludi domino Waltero quem credebant praesentem 
fuisse , et acclamatum est more solito : Bierbachus, Bierbachus, 
flos militiae! Quod cum audisset dominus Walterus, intellexit 
Dominum alium ad torneamentum loco sui misisse, et, ad horam 
conpunctus, monasterium Stae Mariae de Menrode ( Hemmen- 
rode) , Cysterciensis ordinis, cum aliis pluribus nobilibus in- 
gressus, militiae spiritali applicatur et in monachum tonditur. 
Et statim in initio conversionis suae cepit corpus casligare vi- 
giliis, jejuniis, spiritum vero suum scopebat (?) confessione et 
assidua conpunctione, et profundius conjecit se in Deum quam 
se olim converterat ad saeculum, et obliviscens qualiter in sae- 
culo fuerat , ornamenta saecularis militiae, audaciam, proter- 
viam in humilitatem, mansuetudinem, pietatem commutavit. 
O quam dulces sibi videbantur disciplinae verberum quotiens 
recepit a fratribus pro ictibus quos dederat et receperat pro 
mundi gloria in torneamentis et hastiludiis. Quis enim unquam 
audivit eum narrare jactando ea quae in statu militiae olim 
gesserat. O quam dulcia fuerunt sibi stramenta et pizatium 
lecti, cum recordaretur foenum Domini et praesepium ! O quo- 
tiens noctes induxit insompnes orando , meditando ! O quotiens 
infirmis ministrans fatigatus fuit! Quam fervens in labore 
cum conventu exiens fuerit, quis enarrabit? O quotiens Do- 
minum benedicebat quod eum in desertum religionis direxerat! 
O quam humilis in colloquiis (?) suis fuit ! O quam simpliciter 
et sine querela inter fratres suos conversaius est! A detrahen- 
tibus et murmurantibus tamquam a facie colubri fusit. Non 
enim in Brabantia converti voluit inter cognatos et notos, sed 
inter extraneos. Quis unquam vidit eum oratorium exire nisi 
omnibus missis finitis? Ha quotiens homo verus poenitens 
quamdiu peresrinabatur in corpore, recogitavit in amaritudine 
animae suae non solum annos suos quos in saeculo inaniter 
dissipaverat, sed et tempus quod in ordine vixerat, ne illud 
mius fructuose transiret ! Ha! quotiens beatificabat dimidiantes 
dies suos in sacro ordine! o quotiens semipleno ventre surrexit 
a mensa | o quam dulcis sibi fuit inconditus cibus refectorii, 
