( 136 ) 



minder zandig en zeer rijk aan skandinaafsche, maar bijna 

 geheel ontbloot van Rijngesteenten. Deze leem is ongeveer 

 13 d.M. dik; daarop volgt 3 d.M. zeer steenrijk zand; daar- 

 onder weer leem, meestal blauw, aanvankelijk keihoudend, 

 op grootere diepten echter vrij van z wervelingen, ten slotte 

 zeer vet. Bij het boren van een put, jaren geleden, werd 

 de leem op 13 meter nog niet doorboord ; hij verkreeg meer 

 en meer het karakter van klei en bevatte enkele haaientanden. 

 Vermoedelijk ligt hier keileem onmiddellijk op tertiair. Volgens 

 mijn meening zou men hier met de onderste keileem te 

 doen hebben. Basalten, die ik er uit verzamelde en die nog 

 onderzocht moeten worden zullen den doorslag geven. 



o 



Uit dezen bodem verzamelde ik bovendien Alandrapakivis, 



o 



-granieten, -porfieren, Skolithuszandsteen, Asbydiabaas, Elf- 

 dalensche porfier, Rhombenporfier enz. Daar sommige daar- 

 van nog mikroskopisch onderzocht moeten worden, hoop ik 

 hierop later terug te komen. Volmaakt dezelfde leem met 

 keien werd aan de Geesterensche Esch aangetroffen, zoodat 

 wij hier met een zuidelijken uitlooper van den Markeloschen 

 rug te maken hebben, die intusschen door alluvium daarvan 

 gescheiden is; het gelukte mij niet een voortzetting tot 

 Borkelo aan te toonen. 



In de eerste plaats moesten de horizontale grenzen van 

 de leem bepaald worden, met behulp van boringen en be- 

 staande gravingen. 



Daar waar de leem plaats maakte voor een andere vorming 

 bestond deze uit zand, en, omdat de leem aan het oppervlak 

 tot zand was verweerd, heeft men dus aan het oppervlak 

 tweeërlei soorten zand te onderscheiden. Beide vormingen 

 toonen ten deele reeds op het oog verschil, zonder dat men 

 van boringen of bestaande gravingen heeft gebruik te maken. 

 In het leemgebied, dat gewoonlijk iets hooger ligt dan het 

 omgevende zand, liggen veel meer keien aan de oppervlakte. 

 Deze keien zijn voor een grooter deel van Skandinaafschen 

 oorsprong dan die in het zandgebied. Kleine bulten zijn zeld- 

 zamer dan daar waar het zand ook den ondergrond vormt. 

 Eiken en sommige veldgewassen groeien er weliger ; de gewone 

 distel (Carduus crispus), Gentiana Pneuinonanthe, Drosera 



