( 198 ) 



bloed. Het defibrineeren geschiedde natuurlijk zoodanig, 

 dat het veneuse bloed niet geoxydeerd werd, en de zout- 

 oplossingen waren vooraf verhit tot uitdrijving van de 

 zuurstof. Het spreekt van zelf, dat wij zorg droegen, door 

 de verhitting geen verhoogiug van concentratie te veroor- 

 zaken. 



Na eenigen tijd waren in beide reeksen de bloedlichaamp- 

 jes bezonken. De arterieele bloedlichaampjes hadden geen 

 kleurstof afgegeven aan de Na Cl oplossingen van 0.65 °/ , 

 0.64%, 0.63% en 0.62 °/ , wel een weinig aan de Na Cl 

 oplossing van 61 °/ en meer aan die van 0.60 °/ . De 

 veneuse bloedlichaampjes hadden reeds een weinig kleurstof 

 afgegeven aan de Na Cl-oplossing van 0.62 %, meer aan 

 die van 0.61 en nog meer aan die van 0.60 °/ . 



Waaraan moest het worden toegeschreven, dat de veneuse 

 bloedlichaampjes kleurstof afgaven aan een Na Cl-oplossing 

 van 0.62 °/o, een solutie, waarin de arterieele geen kleur- 

 stof loslieten? 



Wij konden ons twee verklaringen denken : 



1° door het hoogere gehalte aan CO ? , bezat het veneuse 

 bloed een hoogere osmotische spanning dan het arterieele; 



2° het C0 2 had invloed op de permeabileit der bloed- 

 lichaampjes voor kleurstof. 



a. Vergelijking van de osmotische spanning van veneus 

 en arterieel bloed. 



Het scheen niet moeilijk na te gaan of de eerste onder- 

 stelling juist was; immers, wij hadden slechts de osmotische 

 spanning van het serum van het arterieele en van dat van 

 het veneuse bloed te bepalen. Bezat het serum van beide 

 bloedsoorten een verschillende osmotische spanning, dan 

 moest dit ook in denzelfden zin het geval zijn met de 

 bloedlichaampjes. 



De betrekkelijk geringe waarde der verschillen, welke de 

 arterieele en veneuse bloedlichaampjes ten opzichte van de 

 Na Clo plossingen vertoonden, deden echter vermoeden, dat 

 het serum van beide bloedsoorten ook geringe verschillen 



