( 202 ) 



wij toonden toen aan, dat na vermenging van gedefibrineerd 

 bloed met isotonische, hyperisotonische en hypisotonische 

 zout- en suikeroplossingen en met serum, dat vooraf met 

 water verdund is, een uitwisseling tusschen de bestanddeelen 

 plaats grijpt van bloedlichaampjes en omgeving, en wel in 

 zoodanige verhouding, dat de wateraantrekkende kracht 

 (osmotische spanning) van geen van beiden hierdoor veran- 

 dering ondergaat, m. a. w. in isotonische verhouding. 



Volkomen gelijk verhouden zich echter de zouten en het 

 C0 3 ten opzichte van bloedlichaampjes niet. Na inwerking 

 van zoutoplossingen toch, veranderden de bloedlichaampjes 

 niet van permeabiliteit, hetgeen blijkens bovenstaande proe- 

 ven wel het geval was na inwerking van C0 2 . 



c. Was die verandering van permeabiliteit, door het 

 CO% teweeggebracht, blijvend? 



Om deze vraag te beantwoorden, werden 300 M 3 gede- 

 fibrineerd bloed eenige oogenblikken met lucht geschud en 

 vervolgens in twee deelen verdeeld, in één deel van 100 

 cM 3 en een ander van 200 cM 3 . Door de laatste hoeveel- 

 heid werd gedurende een half uur zuiver C0 2 gevoerd, ver- 

 volgens werd dit volume in tweeën verdeeld en daarna 

 lieten we door één van beide helften gedurende een uur 

 lucht strijken. 



Voor de drie aldus verkregen bloedsoorten werd nu de Na 

 Cl-oplossing gezocht, waarin de kleurstof begon uit te treden. 



Het resultaat was sprekend. 



a. Het bloed, dat niet met C0 2 was behandeld, begon 

 een weinig kleurstof te verliezen in een NaCl-oplossing 

 van 0.56 °/ , doch gaf geen spoor af aan een NaCl-oplos- 

 sing van 0.57 °/ 



b. Het bloed, dat met C0 2 was behandeld, begon een 

 weinig kleurstof te verliezen in een NaCl-oplossing van 

 0.87 °/ , doch gaf geen spoor af aan een NaCl-oplossing 

 van 0.88 °/ . 



c. Het bloed, dat met C0 2 was behandeld en daarna 

 met lucht, begon een weinig kleurstof te verliezen in een 



