(244 ) 



nu heerscht groot verschil van meening. Von Höhnel be- 

 weert, dat zij bestaat uit cellulose en suberine, die beide 

 overal nevens elkander voorkomen. Suberine is, volgens 

 hem, een eigen celwandstof, ongeveer het midden houdende 

 tusschen cellulose en was, en vooral gekenmerkt door de 

 verhouding tegenover kaliloog en salpeterzuur. Wanneer 

 de kurkJamel met geconcentreerde kaliloog bij verwarming 

 wordt behandeld, ondergaat het suberine eene soort van 

 verzeeping, en men verkrijgt ten slotte na koking korrelige 

 ballen, omgeven door hulsels als gevouwen membranen, 

 welke laatste niet Schültze's reagens violetkleurig worden, 

 en daarom door von Höhnel als cellulose worden beschouwd. 

 Eene nadere studie van den kurkwand, bepaaldelijk van 

 Quercus Suber, maakte Kügler, wien het gelukte met alco- 

 holische kaliloog onder inwerking van warmte al het sube- 

 rine aan het kurkweefsel te onttrekken. De in oplossing 

 verkregen stof bleek te bestaan uit glycerine, stearinezuur 

 en een nog onbekend, maar door hem nader onderzocht 

 zuur, dat hij phellonzuur heeft genoemd. Hij besluit hier- 

 uit, dat suberine is een vet in den waren zin van het 

 woord, maar dat in de kurklamel niet smeltbaar is, omdat 

 zijne moleculen door de cellulose-moleculen worden omhuld. 

 Ook de Heer van Wisselingh heeft zich reeds vroeger 

 met dit onderwerp bezig gehouden, en de uitkomsten daar- 

 van bekend gemaakt in eene verhandeling in 1887 in de 

 Archives Néerlandaises verschenen. Door eene nieuwe me- 

 thode van onderzoek, n.1. door verwarming der doorsneden 

 in glycerine, in gesloten buisjes, tot temperaturen van 230° a 

 290° C, mocht het hem gelukken het bewijs te leveren, 

 dat in de kurklamel geen cellulose-basis voorkomt. Het 

 suberine beschouwde hij, op grond der reactiën die het bij 

 onderscheiden planten vertoont, als uit verschillende che- 

 mische stoffen opgebouwd. Door omstandigheden was van 

 Wisselingh echter genoodzaakt zijn onderzoek te staken, 

 niettegenstaande onderscheiden vragen nog op antwoord 

 wachtten. Toen hij in 1890 zich weder daaraan kon wijden, 

 was inmiddels eene studie van Gilson verschenen, die van 

 Wissklingh's (van von Höhnel afwijkend) resultaat be- 



