( 335 ) 



oplossing geheel of slechts ten deele bepaald is, en die wij 

 kortheidshalve als bepaalde en onbepaalde evenwichten 

 zullen onderscheiden. Er wordt uiteengezet, hoe, bij eene 

 zekere temperatuur, een overgang kan plaats hebben van 

 het eene bepaalde evenwicht in het andere en hoe de rich- 

 ting van dien overgang in verband staat met het teeken 

 der warmteontwikkeling, waarvan de bij de overgangstempe- 

 ratuur mogelijke omzetting vergezeld gaat. Ook wordt van 

 de bijzondere gevallen gewag gemaakt, waarin eene oplossing 

 niet bij alle mengverhoudingen in stabiel evenwicht verkeert, 

 waarbij dan twee verschillende oplossingen naast elkander 

 kunnen bestaan. Eindelijk wordt aangetoond, hoe er soms 

 twee oplossingen zijn, die, elke op hare beurt, met eene 

 zelfde vaste phase of met een zelfde paar vaste phasen in 

 evenwicht kunnen verkeeren. 



Is het evenwicht bepaald, dan zijn bij een gekozen druk 

 de grootheden die de samenstelling der oplossing aangeven, 

 en de daarvan afhankelijke osmotische druk functien van de 

 temperatuur, die door den loop van kromme lijnen kunnen 

 worden voorgesteld. Zijn er met dezelfde componenten twee 

 bepaalde evenwichten mogelijk, dan zullen de overeenkom- 

 stige lijnen die daarop betrekking hebben, elkander snijden 

 in een punt dat aan de overgangstemperatuur beantwoordt. 

 Verschillende bijzonderheden in den loop der lijnen, o. a. de 

 hoek waaronder de snijding plaats heeft, worden tot op 

 zekere hoogte behandeld. 



Het bovenstaande moge voldoende zijn, om een denkbeeld 

 van den inhoud der verhandeling te geven. Onze kennis van 

 den inwendigen bouw der lichamen wordt er niet door uit- 

 gebreid ; wij vinden geene poging om de gedaante der ge- 

 bezigde lijnen en oppervlakken uit eene moleculaire theorie 

 af te leiden. Natuurlijk zou een stap voorwaarts in deze 

 richting veel meer nut hebben dan hetgeen de Heer van 

 Rijn thans heeft geleverd, maar het is begrijpelijk dat 

 hij er zich met het oog op de groote moeilijkheden, waar- 

 mede moleculaire theoriën te worstelen hebben, niet aan 

 heeft gewaagd, en dat hij telkens de figuren die voor een 



