( 340 ) 



regelmatig verspreid, z^>odat de draad min of meer parel- 

 snoer vormig is. Bij zwakker gekleurde preparaten blijkt, 

 dat het verschijnen van chromatine-korrels in dezen draad 

 met een verminderd chromatine-gehalte van den nucleolus 

 gepaard gaat. In volgende stadiën is deze draad in een 

 zeker aantal (12) segmenten of lissen uiteengevallen, waarin 

 men aanvankelijk, binnen de minder kleurbare grondsubstan- 

 tie, zeker aantal chromatine-korrels onderscheidt. 



Ten slotte vormen deze korrels één geheel, zoodat men 

 dan 12 gelijkmatig-donker-gekleurde lissen heeft, waarvan 

 de grondsubstantie niet meer als zoodanig te onderscheiden 

 is. Tegelijkertijd is de nucleolus geheel verdwenen, terwijl 

 aanvankelijk de 12 kernlissen in alle richtingen door het 

 kernplasma verspreid liggen. Eindelijk vindt men ze in 

 een aequatoriaal vlak tot een echte kernplaat vereenigd. Uit 

 deze waarnemingen besluit spreker, dat de chromatine den 

 nucleolus op een bepaald punt, aan den top van het peer- 

 vormig geworden lichaam, verlaat, om over te gaan in een 

 draadvormig, gewonden orgaan in het kernplasma. Terwijl 

 de leeggeloopen nucleolus verdwijnt, verdeelt zich de chro- 

 matine over een twaalftal gedeelten van het kluwen meer 

 en meer gelijkmatig, en heeft een uiteenvallen van den 

 langen draad in een even groot aantal kernlissen plaats. 

 Spreker meent hiermede aangetoond te hebben, dat de vor- 

 ming der kernlissen van Spirogyra van een zeer eigenaardige 

 organisatie afhankelijk is, die tot nu toe niet was opgemerkt 

 en waarvan bij de kerndeeling van hoogere planten en 

 dieren geen analogon bekend is. 



Of men hier inderdaad met een uitsluitend voor Spirogyra 

 geldend verschijnsel te doen heeft, is voor het oogenblik 

 niet uit te maken. Maar toch wil de spreker niet nalaten 

 op te merken, dat hij zich niet vereenigen kan met de 

 schrijvers, die meenen, dat de kern en de kerndeeling bij 

 Spirogyra in zeer hooge mate afwijken van hetgeen men 

 elders waarneemt. 



2°. De heteropolie. Dezen naam heeft Flemming onlangs 

 gegeven aan het verschijnsel, waarbij, na de overlangsche split- 

 sing der kerjilissen de splijthelften, zich elk naar een der 



