( 341 ) 



twee dochterkernen begeven en niet beide naar dezelfde 

 dochterkern. 



Dit verschijnsel, dat eene zeer gelijkmatige verdeeling 

 der kern-substantie bij de kerndeeling ten gevolge heeft, 

 acht spreker van theoretisch belang in verband met de 

 meening, dat de celkern de drager der erfelijke eigenschap- 

 pen is. Toch is het bewijs voor de heteropolie slechts 

 zelden met volkomen zekerheid geleverd. Dit is daaraan 

 toe te schrijven, dat in de meeste gevallen de ligging der 

 kernlissen bij de overlangsche splitsing van dien aard is, 

 dat voor het tot stand komen van de heteropolie vrij ge- 

 compliceerde evolutiën der splijthelften noodzakelijk zijn. 

 Zulke evolutiën kan men aan gefixeerd materiaal, dat hier 

 meestal het eenige bruikbare is, zelden met genoegzame 

 zekerheid vervolgen. 



Bij Spirogyra is de zaak juist omgekeerd Op zij-aan- 

 zichten blijkt, dat de uit 12 lissen gevormde kernplaat in 

 aequatoriale richting splijt, terwijl beide helften uiteenwijken 

 en de dochterkernen gaan vormen. 



Berust dit verschijnsel op eenvoudige overlangsche split- 

 sing en hebben er geene bijzondere plaats veranderingen der 

 kernlissen daarbij plaats, dan komt vanzelf heteropolie tot 

 stand. Inderdaad is het nu gemakkelijk door poolaanzichten 

 van kernplaten, die in gespleten en min of meer uiteenge- 

 weken toestand verkeeren, aan te toonen, dat met deze ver- 

 schijnselen geenerlei bijzondere plaatsverandering of omleg- 

 ging der overlangsche splijthelften gepaard gaat. Integendeel, 

 zij verwijderen zich eenvoudig van elkander, zonder eenige 

 verdere bewegingen en aanvankelijk volkomen parallel aan 

 elkander blijkend. Spreker meent dus het gering aantal 

 bewijzen voor de heteropolie met één vermeerderd te hebben. 



3°. De vacuole-vorming tusschen de dochterkernen. Op 

 het voetspoor van Tangel stelt men zich voor, dat in de 

 kernspoel zich een vochtruimte zou vormen, waardoor de 

 verbindingsdraden der dochterkernen aanvankelijk heen zou- 

 den loopen, terwijl deze zich later zouden gaan krommen 

 en deel van den wand van de verbindingsblaas zouden 

 gaan vormen. 



