( 398 ) 



bereide nucleoalbumine uit plasma bij een konijn in de 

 vena jugularis ingespoten wordt, dan kan daardoor, gelijk 

 Spr. vroeger meedeelde, intravasculaire stolling veroorzaakt 

 worden. Maar is de oplossing niet versch of te zeer verdund, 

 dan stolt het bloed niet alleen niet in de vaten, maar ook 

 veel langzamer en onvollediger dan gewoonlijk buiten liet 

 lichaam. Hierdoor te meer is de overeenkomst tusschen 

 de uit het bloed bereide nucleoalbumine en de stof waaraan 

 Wooldbidge den naam van weefselfibrinogeen gegeven heeft — 

 een overeenkomst door Spr. vroeger reeds aangeduid — zoo 

 groot, Wooldbidge toch kon bij de werking van deze stof, 

 wat hij noemde »een positieve en een negatieve phase" 

 aantoonen, d. w. z., weefselfibrinogeen, in de bloedvaten van 

 een levend dier ingespoten, kan stolling van bloed in de 

 vaten veroorzaken, maar ook het vermogen van het bloed 

 om te stollen opheffen en verminderen. 



»Weefselfibrinogeen" nu is een nucleoalbumine (Spr. be- 

 reidde deze stof uit de thymus van het kalf en uit testikels 

 van kalf of ram) die, evenals de nucleoalbumine uit het 

 bloed, door behandeling met verdunde kaliloog, albamose 

 levert. Wordt deze stof, in 0.6 pCt. NaCl en een weinig 

 Na 2 C0 3 opgelost, in geconcentreerden toestand, bij een 

 konijn in de vena jugularis ingespoten, dan sterft het dier 

 weldra tengevolge van stolling van het bloed in het hart 

 on de aderen. Wanneer men echter dezelfde stof, maar 

 in verdunde oplossing, terstond daarna bij een ander konijn 

 inspuit, dan is er niet alleen niets van intravasculaire stol- 

 ling waar te nemen, maar kan zelfs het uit de carotis 

 ontlaste bloed langen tijd — een uur of nog langer — 

 vloeibaar blijven. Dit bloed stolt echter spoedig wanneer 

 men het met C0 3 verzadigt, of met water verdunt. De 

 bloedsdrukking in de slagaderen daalt enkele oogenblikken 

 na het begin der inspuiting belangrijk. In een geval, 

 waarbij de vloeistof niet krachtig genoeg was om uitge- 

 breide intravasculaire stolling te veroorzaken, werd alleen 

 een coagulum in de vena portae gevonden. 



Wooldbidge vond dat inspuiting van weefselfibrinogeen 

 bij honden dikwijls alleen in de vena portae stolling te weeg 



