( 399 ) 



bracht, en Wright toonde aan dat de oorzaak van dit 

 verschijnsel gelegen is in den rijkdom van C0 3 van het bloed 

 dat door de vena portae naar de lever gevoerd wordt. 

 Naarmate, bij den hond, het bloed minder veneus is, naar 

 die mate kan het ingespoten weefselfibrinogeen gemakkelijker 

 onschadelijk gemaakt worden. 



Wanneer derhalve de zoogenaamde negatieve phase van 

 Wooldridgk berustte op de splitsing van nncleoalbumine 

 met vrij worden van albumose, dan zou dus bij den hond 

 de inspuiting van „weefselfibrinogeen'* de verschijnselen van 

 pepton (albumose) vergiftiging ten gevolge moeten hebben, 

 zoo er slechts voor gezorgd werd, dat het dier arm genoeg 

 was aan C0 2 om de nucleoalbumine te vernielen voordat 

 deze zich met kalk verbinden en dus tot fibrineferment 

 worden kon. Inderdaad vond Spr. dat bij den hond, wanneer 

 door krachtige kunstmatige ademhaHng het C0 2 uit het 

 bloed zooveel mogelijk verwijderd werd, inspuiting van een 

 oplossing van weefselfibrinogeen, die bij een konijn uitge- 

 breide intravasculaire stolling veroorzaakte, geen spoor van 

 thromboce te weeg bracht, maar wei alle verschijnselen van 

 pepton- vergiftiging. Het dier werd eerst onrustig, daarna 

 kalm, in het eene geval meer, in het audere minder bedwelmd ; 

 de bloedsdrukking daalde sterk, en het bloed uit de carotis 

 ontlast, bleef, aan zich zelf overgelaten, vloeibaar, maar 

 stolde na verdunning met water of na verzadiging met C0 2 . 

 In het bloed kon, naar de door Devoto aangegeven methode, 

 albumose aangetoond worden. 



Spr. meent dus te mogen aannnemen dat het dierlijk 

 lichaam — bij den hond in sterkere mate dan bij het 

 konijn — in staat is de van cellen afkomstige nucleoalbu- 

 mine, wanneer die in het bloed gebracht is, te vernielen 

 en daaruit albumose vrij te maken, en hij heeft voor deze 

 meening krachtigen steun gevonden in een juist dezer dagen 

 in de Proceedings of the Royal Irish Academy gepubliceerde 

 niededeeling van Dr. A. E. Wright, die langs eenigszins 

 anderen weg tot geheel hetzelfde resultaat gekomen is. 



Ten slotte wijst Spr. er op dat de nucleoalbumine uit 

 thymus of testikel evengoed als de nucleoalbumine uit liet 



