( 439 ) 



deelen liggen ingesloten. Ook in de bovengenoemde kwarts- 

 aggregaten wordt meer of minder biotiet aangetroffen. 



Verder komen nog limoniet, erts en apatiet met duidelijke 

 afscheiding // oP en stof voor. 



Makroskopisch stemt dit gesteente zeer goed met een 

 Elfdalenschen type overeen ; mikroskopisch is een vrij groot 

 verschil op te merken. Wel een reden om den wenk van 

 Cohen en Deecke te behartigen. De vindplaats is de kei- 

 leem van den Lochemerberg. 



N°. 182. Type: Asbydiabaas. 



Het gesteente is brokkelig en op de spleten sterk ver- 

 weerd. 



De verweeringskorst vertoont eene duidelijke diabaas- 

 structuur ; de veldspaten ter lengte van nog geen centime- 

 ter zijn geheel verweerd, de augieten daarentegen zijn tame- 

 lijk frisch. 



Op de breuk is geen verweering te bespeuren. De pla- 

 gioklaas is glashelder en bezit duidelijke tweelingsstree- 

 pen ; augiet, olivyn en nu en dan biotiet laten zich zeer 

 goed onderscheiden. Apatiet is slechts zelden waarneem- 

 baar. 



Bij het mikroskopisch onderzoek blijkt het volgende : 



De plagiokiaas is, gelijk uit enkele waargenomen uit- 

 blusschingshoeken van meer dan 30° bleek, sterk basisch. 

 Bijna tegenover alle overige mineralen is hij idiomorph, met 

 uitzondering van het erts en een paar accessorische minera- 

 len, zooals apatiet. De begrenzing tegenover olivyn is min- 

 der scherp dan die tegenover augiet. De vertweelinging 

 heeft zoowel volgens de albiet- als volgens de periklien- 

 wet plaats ; enkele individuen vertoonen zonaal-unduleuze 

 uitblussching. 



De augiet dankt zijne rechtlijnige begrenzing steeds aan 

 den plagiokiaas. Behalve plagiokiaas met scherpe kristal- 

 begrenzing is dikwijls olivyn in afgeronde brokken en 

 magnetiet ingesloten. De eigenlijke insluitsels zijn glas 

 en fijne naaldjes ; de laatste, op sommige plaatsen dicht 

 opeengehoopt, vormen steeds evenwijdige stelsels. Het 

 mineraal is nog geheel frisch. 



