26 
Zij is reeds terstond door het gemis van den onaangenamen 
reuk van L. ruderale te onderkennen. Over hare Syno- 
nymie raadplege men Kuntze. B. V. Brandenburg XXVII. 
p. 178, Ascherson Ibid. XXXIII p 108 en Winckler 
Ibid. p. 106. Zij werd ook in Amerika van uit Europa 
ingevoerd. 
Myagrum perfoliatum L. werd ten vorigen jare 
door den Heer Heukels, evenals Cerinthe minor ter 
afbeelding in de Flora Batava toegezonden, doch de Vereeni- 
ging bezat geen exemplaar dezer planten, waarom ik in mijn 
vorig verslag deze slechts even aanstipte (zie Arch. 3. I. 
p. 579). De eerste plant werd ons nu echter toegezonden 
vooreerst door den Heer Heukels als gevonden bij Deventer 
door de Heeren Westerhof en Peteri, en ook door 
den Heer Kok Ankersmit die haar in 1898 bij de Meel- 
fabriek te Deventer inzamelde. 
Het geslacht Myagrum staat vlak bij Neslia, behoo- 
rende beide tot de Cruciferen met niet openspringende noot- 
achtige vruchten, zonder kleppen, beide slechts met een 1-zadig 
hokje. De verschillen tusschen Myagrum en Neslia 
bestaan daarin dat bij het eerste geslacht de kelk 2 eenigszins 
zakvormige aanhangsels vertoont, de groote meeldraden aan 
den voet een weinig vergroeid zijn, het hauwtje lederachtig- 
kurkig is, omgekeerd hartvormig aan den voet versmald en 
naar boven toe in twee ledige ruimten verwijd is, terwijl het 
een weinig samengedrukt en door den stijl gekroond is; boven- 
dien is de plant kaal, zeegroen; bij Neslia daarentegen 
is de plant met vertakte haren bezet, is het hauwtje bijna 
bolvormig-lederachtig en de kelk aan den voet gelijk. 
Myagrum perfoliatum L. wordt bj Boissier 
aldus beschreven: »bladen gaaf of iets gegolfd, de onderste: 
langwerpig in den bladsteel versmald, de bovenste aan de 
basis met twee oortjes lancetvormig iets toegespitst, terwijl 
de bloembladen weinig grooter zijn dan de kelk en de hauw- 
