32 
p. 7 zegt: »Ich möchte hier nur hervorheben, dass es voll- 
ständig unmöglich ist, die europäischen Ru bi nach getrock- 
neten Exemplaren kennen zu lernen. Alle Versuche, die 
Arten nach Herbariumsvorräthen zu umgrenzen, sind als völlig 
hoffnungslos zu bezeichnen. Erst wenn man die lebenden 
Pflanzen aufmerksam beobachtet hat, vermag man die trocknen 
Zweige mit einiger sicherheit zu deuten. | 
Inderdaad is vaak het materiaal zoo onvolledig, dat er bij 
. geen mogelijkheid iets van te maken valt; dit gevoegd bij de 
vormveranderlijkheid der soort en de gemakkelijkheid waar- 
mede hybriden gevormd worden, maakt dat het geslacht 
Rubus welhaast het lastigste onzer Europeesche genera is 
ter bewerking. 
Myriophyllum proserpinacoides Gill. 
Dioecisch. Bladen allen gelijk en ondergedoken, glad, 
eenigszins blauwgroen, kamvormig-vierdeelig in dichte kransen 
van 4 of 5; segmenten haarvormig of somtijds lijn-spatelvor- 
mig, ten getale van 20—25, zeer weinig aangespitst; vrou- 
welijke bloemen asstandig, zonder bloembladen, 4 stigma's, 
deze wit en vedervormig; jonge vruchtbeginsels glad; kleine 
witte op haren gelijkende steunblaadjes bevinden zich aan de 
basis der bladen en tusschen de bloemen. | 
_ Zij behoort thuis in Chili en Urugay, doch is ook in Noord- 
Amerika nu en dan uit kweekerijen ontvlucht. De plant, die 
in Botanische tuinen in warme kassen wordt gekweekt, schijnt 
van daaruit soms te ontvluchten. Merkwaardig is zeker dat 
zj nu en dan onze winters kan doorstaan, wat echter bij 
onze exemplaren niet het geval is geweest. Het blijft echter 
altijd nog mogelijk dat zij zich op de een of andere wijze 
weet te verspreiden en het is om deze reden dat ik de 
opmerkzaamheid op deze Myriophyllum heb willen 
vestigen, niet omdat het een belangrijke nieuwe indigene 
zoude zijn. 
