35 
naar het Westen tot Pennsylvanie, West Virginia, Kentucky, 
Arkansas, Texas en. Mexico. Zij wordt evenzoo gevonden 
langs de kust der Stille Zuidzee en in Zuid Amerika. Volgens 
Torrey and Gray een zeer variabele soort, wat it het 
herbarium materiaal genoegzaam blijkt. 
Erica cinerea L. 
Bloemen eindelings en voorkomende aan het einde van 
kleine asstandige takjes, die bebladerd zijn enr1--3 bloemen 
dragen, die met elkander een eindelingsche aarvormige tros 
„doen ontstaan; bloemstelen zeer weinig behaard, bijna van 
gelijke lengte van de bloemkroon. Kelk met lancetvormige 
slippen, deze glad, vliezig langs de randen, veel korter dan 
de bloemkroon. De laatste urnvormig (5 m.M. lang, 4 m.M. 
breed), rose, violet of wit, met korte lobben. Meeldraden met 
draadvormige aanhangsels. Vruchtkapsel bolvormig, glad, met 
5 voren. Bladen in kransen van 3, glad, glanzend, lijnvormig, 
zeer smal, stomp, in hun oksel nieuwe bladkransên dragend. 
Stengel 3—6 d.M., opgericht, sterk vertakt met opgerichte 
behaarde takken. Bloeit Juni— September. 
De plant komt voor in Noord en West Frankrijk, in Duitsch- 
land zeer zelden. Zij is voor ons land niet nieuw, reeds de 
Gorter geeft haar op als groeiende bij Naarden en de Bilt, 
ofschoon zij daar nimmer is teruggevonden en de soort dan 
ook werd beschouwd als twijfelachtig, doch die echter wel- 
licht als inlandsch zou kunnen beschouwd worden (Arch. 1. 
1. p. 398). Eerst in 1856 bleek in het herbarium door den 
Heer W. C. Staring aan de Vereeniging afgestaan, zich 
daarin een exemplaar te bevinden, waaromtrent de toenmalige 
Voorzitter, Dr. van den Bosch, het volgende opmerkte: 
»Ik reken op uwe toestemming, wanneer ik deze plant eene 
belangrijke aanwinst voor onze Flora noem. Want, hoezeer 
door den Heer v. Hoven bij Maastricht waargenomen, ont- 
brak ons eene tweede groeiplaats, ten gevolge waarvan de 
door de Gorter vermelde twijfelachtig moesten schijnen. 
