87 
begon. Daartoe kunnen ook gebracht worden de werken van 
andere grammatici als Ibn Khalawaih, die 500 verschillende 
namen voor den leeuw gaf, waarbij Abul Qasim ibn Djafar er nog 
130 voegde, terwijl Abu Sahl niet minder dan 600 namen vond, 
welke een charakteristiek van dit roofdier inhouden en als 
pars pro toto den leeuw aanduiden. Ook de namen van 
paarden, kameelen, antilopen, reptilia werden op die wijze 
verzameld. Twee gedichten over eigenaardige gewoonten van 
kruipende dieren schreef Bischr ibn Motamir (+ 825 n. Chr.). 
In het bizonder over planten houdt zich ook bezig het kitab 
Fikh al-logha (Beirut 1885) een taalkundig werk van Thaalibi 
(+ 1038 n. Chr). Wij vinden daarin hoofstukken met woor- 
denlijsten van generieke namen van planten en struiken, namen 
der planten van hun eersten groei af tot hun dood, technische 
termen voor verschillende verschijnselen van den groei, inzon- 
derheid bij het graan, namen voor den meloen op verschillende 
leeftijd, palmen naar hun verschillende lengte benoemd en 
andere technische termen welke den palm betreffen. Een 
aanhangsel van dit zelfde boek, ontleend uit het Kit. al-Djara- 
thím van Abdallah ibn Moslim, geeft ook namen van de ver- 
schillende planten van de bergen en de vlakte, van planten in 
verschillende stadiën. Als voorbeeld nemen wij den coloquint. 
Deze heet hanzal of scharj. Als hij hard wordt, heet 
hij hadadj, als er zich strepen op vertoonen khotbana, 
als hij geel wordt, garäya, zijn vleesch heet habid, de 
schil der pit gica. 
Het reeds genoemde werk van Asmai (+ 832 n. Chr.) is 
belangrijk omdat het de oudste namenlijst is van planten, 
welke den ouden Arabieren bekend waren. Van een aantal 
dezer namen worden door den schrijver tevens de bewijs- 
plaatsen aangehaald, d. w.z. de verzen, waarin de oude dich- 
ters de planten noemen. Van een systematische rangschikking 
is geen sprake, hetgeen uit de hier volgende green 
nader blijken zal: 
P. 5—10 wordt gehandeld over planten in ’talgemeen. Hier 
