90 
»van welke een parelende ster de zon toelacht, 
omgord door dicht gebladert’ en volgroeid.” 
Het »toelachen” wordt in den commentaar op dit vers uit- 
drukkelijk verklaard door: met de zon mededraaien. De dich- 
ter Hotaia spreekt van: 
seen rijk begroeide pan (eigenlijk gleuf, waarin het water 
tusschen de heuvels wegvloeit) met donkergroene planten, wier 
bloemen naar de zon zich neigen.” 
‘ Abu Hanifa van Dinawer (+ 895) zegt van den ranf: hij 
is een bergboom, wiens bladeren zich ’s nachts aan de takken 
voegen en bij dag ontplooien (bij Forskähl p. CXI Poinciana 
elata). (*) De lexicograaf Ibn Saiidihi (T 1066) merkt van den 
tannum op dat zijn bladeren de zon in haar declinatie 
volgen. Deze plant, die ook (bijv. door den uitgever van Asmai) 
met de hennep geïdentifieerd wordt, is waarschijnlijk het-klein 
heliotropinm of tornasol van Dodonaeus. (Chrosophora tinctoria 
A. Juss.) 
De reeds genoemde Djahiz vermeldt in zijn dierenboek "e 
gegeven) hetzelfde van de bloemen van Anemone en Cheiranthus. 
Van den Nenuphar zegt hij dat zijn bloemen 's nachts ver- 
dwijnen(!) en bij dag weder te voorschijn komen. Hij vermeldt 
ook een gesprek, waarin iemand vraagt waarom de bladeren 
van Malva rotundifolia zich steeds des nachts samentrekken 
en bij dag ontplooien, wat dan uit de werking van de hitte 
der zon en de koude van den nacht verklaard wordt. Van 
de vruchten van den Ricinus merkt hij op dat zij, wanneer 
het omhulsel verdroogt en splijt, door de takken worden voort- 
geslingerd tot den afstand van een steenworp toe. Dat men 
het verband tusschen wind en zaadgroei kende, blijkt uit de 
mededeeling van denzelfden auteur dat de Perzen zeiden: 
wanneer de beken van water stroomen, zijn de dadels talrijk 
en de graanoogst is rijk, wanneer de winden krachtig waaien. 
; e Te Leiden onder den naam ranf ook bij de door -— heer 
Kruyt te Djedda verzamelde planten. 
