542 
mij dankbaar zijn voor den dag, waarop zij met van 
Eeden in kennis kwamen en met hem de natuur in- 
gingen. Vele personen van de meest uiteenloopende 
wetenschappelijke richtingen of van de meest verschil- 
lende neigingen sloten zich gaarne bij hem aan en maakten 
grootere of kleinere tochten op zijn jachtgebied. 
Van Eeden was bekend en overal bemind; men 
verleende hem gaarne toegang, waar anderen geweerd 
werden en zoo strekte zijn geleide tevens als introductie 
op plaatsen, waar men anders niet zou gekomen zijn. 
Ik herinner mij zelf nog levendig het genoegen, wan- 
neer ik in Haarlem vertoefde, als van Eeden 's mid- 
dags mee ging wandelen. Gewoonlijk was hij er spoedig 
toe over te halen; wanneer het op het Museum eenigs- 
zins ging en wanneer huiselijke verplichtingen hem niet 
verhinderden, dan ging hij. Dan kon hij kalm, maar 
onvermoeid door de duinen wandelen, wist altijd goed 
terecht te komen en wist het zoo uit te rekenen dat we 
ergens konden aanleggen. Daar mocht het dan absoluut 
niet tochten, want voor tocht was hij even bang als voor 
honden. Van standjes hield hij heelemaal niet; onaan- 
genaamheden trachtte hij steeds te voorkomen en dat 
toonde hij ’t meest wanneer we op particulier terrein 
waren en een opzichter of ander verdacht persoon kruiste 
zijn weg. Dan ging hij op dezen man toe en vertelde 
dan: »Ja zie je, ik ben van Eeden,’ en om zijn legi- 
