568 
of ieder die over planten in het hollandsch schreef, naast de offi- 
cieele hollandsche naam, de plaatselijke naam moeten opgeven. 
Men wenschte het echter aan de te benoemen Commissie over te 
laten of men de geslachtsnamen of ook de soortnamen wilde 
verdietschen, terwijl er nog op gewezen werd dat de naamgeving 
alleen zou worden voorgesteld voor de Phanerogamen en de 
Vaatkryptogamen. Vele leden meenden dat het leeren der 
latijnsche namen volstrekt geen bezwaar opleverde; verschil- 
lende op onderwijsgebied ervaren personen wisten bij onder- 
vinding dat het eerst leeren der latijnsche namen vóór de 
kennis der hollandsche namen zeer goed ging, terwijl van de 
aanwezige verreweg het grootste deel nimmer latijn hadden 
geleerd of reeds lang met de wetenschappelijke namen bekend 
waren, voor dat zij die taal gingen bestudeeren. Ofschoon 
derhalve bij de jeugd en den jongen botanicus de vraag naar 
een hollandsche benaming der plant een der eerste is die men 
hoort, zoo bleek vrij wel de vergadering algemeen van gevoelen 
dat het officieel vaststellen van hollandsche namen niet 
noodig bleek. 
Hiertegen werd nog aangevoerd dat, nu het een feit is dat — | 
vele nederlandsche namen gebruikt worden zonder de latijnsche, ` 4 
er een wensch gekoesterd werd tot het brengen van eenheid … 
in het gebruik der namen. Andere meenden, dat waar de 
Vereeniging niet eens een officieele Flora had uitgegeven, het 
voorstel der Heeren Heinsius en Heukels voorbarig 
was en men liever het vaststellen der namen moest over laten 
aan hen, die over onze planten hollandsche werkjes publiceerden. 
De voorstellers meenden dat alleen dan wanneer de Ver- 
eeniging deze zaak ter hand nam, dit de noodige steun zou 
geven, om ook werkelijk de vastgestelde namen in gebruik te 
doen komen, waarop de Secretaris het in de Heeren prees 
dat zij zulk een gunstig oordeel over de Vereeniging uit- 
spraken, doch hen waarschuwde voor de finantieele gevolgen, 
wanneer een eventueele Commissie met vrucht zou kunnen 
werken. 
