1° Bijlage tot de 72ste Vergadering der 
Ned. Bot. Vereeniging. 
HET DROGEN VAN PLANTEN IN 
NATUURLIJKE KLEUREN, 
DOOR 
C. J. KONING. 
Het onderzoek van Beijerinck over de indigovorming 
bij Isatis tinctoria, de publicaties van Buchner over 
zijn zymase, en het onlangs verschenen werk „Die Enzyme” 
van Green Windisch zijn oorzaak geweest, dat ik een 
onderzoek ingesteld heb naar de verkleuring der bladen en 
der bloemen. 
Daar, waar toch langs proefondervindelijken weg het bestaan 
van een lichaam, dat men tegenwoordig als een enzym 
beschouwt, bewezen kan worden, is het hoogst waarschijnlijk, 
dat zulke lichamen ook scheikundige werkingen ontvouwen. En 
al kan er thans over het wezen van een enzym nog weinig 
licht verspreid worden, uit de analysen van vele onderzoekers 
is gebleken, dat zij het meest overeenkomen met de eiwitten, 
zoowel in physische- als in chemische eigenschappen. 
Kirehhoff ontdekte reeds in 1814, dat kiemende gerst 
een stof bevatte, die zetmeel in suiker kon overvoeren, hetgeen 
hij toeschreef aan het gluten van de gerst. Twintig jaren later 
in 1833 wisten Payen en Persoz uit de gerst die stof 
te extraheeren en met alcohol neer te slaan. Dit praecipitaat 
in water opgelost, was weder in staat om amylum in suiker 
te veranderen. Het werkzame lichaam is thans bekend als 
»diastase”. Nog later in 1845 toonde Mialhe aan, dat ons 
speeksel een dergelijke stof bevatte, die eveneens een dias- 
tatische werking ontvouwde. 
