612 
nog werkzaam is gebleven, alzoo däär, waar de hitte der vlam 
het weefsel nog niet gedood heeft. 
In drogen staat kunnen de fermenten en enzymen een veel 
hooger temperatuur verdragen dan in vochtige omgeving. Ik 
verwijs hier naar het ferment van Spirillum Finkler 
en Prior, dat een temperatuur van 120—140° C. gedurende 
10 minuten kan verdragen en bij 70° C. reeds na een paar 
minuten onwerkzaam wordt, verder naar het ferment van 
Prodigiosus dat bij 55° C. in vochtigen staat reeds 
spoedig zijn werking verloren heeft. 
Nemen we nu een voor verkleuring vatbare bloem, zooals 
die vn Campanula rotundifolia en van Melam- 
pyrum pratense, dan kunnen we die verkleuring 
bespoedigen door het plantendeel door de werking van een 
vergift te dooden, waardoor het enzym nog werkzaam blijft. 
Om dit te bereiken bracht ik de bloemen van Campanula, 
en bloeiende takjes van Melampyrum in een hoog 
afgesloten cilinderglas, op welks bodem wat chloroform of 
aether is gebracht. Deze giftige dampen veroorzaken reeds 
spoedig een volledige verkleuring der bloemen en der bladen. 
Het Campanula-bloempje wordt witende Melampyrum- 
tak zwart. De giftige stof heeft het protoplasma gedood en 
daarbij permeabel gemaakt. Het gevolg hiervan is, dat de 
verschillende stoffen, waaronder de enzymen, die op verschil- 
lende plaatsen gelokaliseerd kunnen zijn, op elkaar kunnen 
inwerken en daardoor verkleuring kunnen te weeg brengen. 
Bij de natuurlijke droging verliest het protoplasma langzaam 
water en sterft eveneens langzaam. Alzoo kunnen, al naar 
de plaats waar dat afsterven sneller of minder snel plaats 
vindt, verkleuringen optreden, die vaak in den beginne gepaard 
gaan met het te voorschijn komen van vlekken, die later 
verdwijnen om dan over te gaan in een gelijkmatige verkleuring 
van het geheele plantendeel. 
Bij Campanula is de kleurstof in het celvocht opgelost, 
bj Melampyrum is die aan chromatophoren gebonden. 
RER ie ee, 
