613 
Microscopisch beschouwd, is de cel-inhoud en zijn de cel- 
wanden van het Campanula-bloempje, dat op de gewone 
natuurlijke wijze gedroogd is, wit gekleurd, bj Melampyrum 
evenwel zijn zoowel de celwanden als de chromatophoren 
donker bruinzwart. Bij vernietiging van het enzym vindt men 
bj Campanula-bloemen den cel-inhoud blauw gekleurd 
en den verhouten wand der vaten donkerder blauw. Op 
dezelfde wijze werken ammoniakalische oplossingen van kleur- 
stoffen als van fuchsine en cyanine, ook zij worden door ver- 
houte vaatwanden gemakkelijk vast gehouden. Bij Melam- 
pyrum pratense zijn de verschrompelde chromatophoren 
en de celinhoud, benevens de celwand weinig van kleur 
veranderd. 
Werden de bloemen van beide planten in warme lucht van 
105—110° C., 10 minuten verwarmd, dus ook gedroogd, dan 
trad na verloop van korten tijd weder de verkleuring op. Ook 
hier was het enzym, evenals dat van Spirillum Finkler 
en Prior en van Prodigiosus niet onwerkzaam geworden. 
Werden evenwel de bloemen of takjes even bij 100° in stoom- 
damp gehouden, dan behielden ze ook na 1% jaar (zoolang 
ze thans bestaan) nog hun natuurlijke kleur. 
Het blijkt dus, dat het brengen van voor verkleuring vatbare 
plantendeelen, in een vochtige omgeving van + 100° C. een 
conserveermiddel is om de natuurlijke kleur te behouden. Na 
deze behandeling worden ze luchtdroog gemaakt en verder op 
de gebruikelijke wijze gedroogd. Vele bloemen en bladen zijn 
op deze manier door mij onderzocht en behandeld, en al moge 
het middel niet altijd het gewenschte resultaat hebben, toch 
is de weg aangewezen, die gevolgd moet worden om de 
natuurlijke kleur te behouden. 
Herfstbladen van sommige planten, als boven behandeld, 
loopen een weinig in kleur terug, doch hieromtrent heb ik 
het vermoeden, dat de zuurstof der lucht hier een rol speelt. 
Hier zal afsluiting van het plantendeel van de lucht door een 
eenvoudig vernis, ongetwijfeld goede resultaten opleveren. 
Ned. Kruidk. Archief. 3e Serie. IL. 3e Stuk. 40 
