2° Bijlage tot de 72ste Vergadering der 
Ned. Bot. Vereeniging. 
IETS OVER BESCHERMING 
VAN DE 
NATUURLIJKE GROEIPLAATSEN ONZER INLANDSCHE 
PLANTEN. 
Wie reeds eenige jaren heeft gebotaniseerd en verschillende 
plaatsen van ons land bezocht heeft, krijgt een zekere erva- 
renheid in het vinden van plekjes, waar hij een mooie buit 
verwachten kan. Men komt somtijds wel eens bedrogen uit; 
soms toont ons de kaart een plekje, waar de omstandigheden 
schijnbaar samenwerken om iets niet gewoons te doen groeien, 
maar ook gebeurt het wanneer men eenmaal buiten is dat 
men overtuigd is dat een zekere plant daar moet groeien en 
dikwijls blijkt dat dan ook juist te zijn. Zulk een blik ver- 
krijgt men natuurlijk niet op eens; jaren lang zich vertrouwd 
maken met de omstandigheden waaronder de planten groeien, 
doet ons een scherpen blik verkrijgen omtrent de levensvoor- 
waarden eener plant. Maar juist die terreinkennis doet ons 
met angst vervuld zijn, wanneer wij zien hoe meer en meer 
de beschaving om ons heen grijpt. Want die beschaving brengt 
met zich mede het in cultuur brengen van onontgonnen gron- 
den; het maken tot weiden en bouwvelden van wat eertijds 
zich in ongerepte oorspronkelijkheid bevond. Het is niet mijne 
bedoeling een pleidooi te leveren, tegen het ontginnen van den 
bodem; integendeel ieder weldenkende moet het toejuichen 
dat met de toenemende behoeften van den zich vermeerderen- 
den mensch nieuwe bronnen worden ontdekt of gemaakt, die 
ook de productie kunnen vermeerderen. Ik wil mij in dit 
opstel niet aan becijferingen wagen en ook niet in bepaalde 
getallen aangeven, wat nog als woeste grond bekend is. Dit 
40* 
