1006 
volgens de Berlijnsche systematici) behoort als geslacht tot de 
Malaxideae en is het naast verwant met Liparis, 
waarmede het het naar voren gekromde zuiltje gemeen heeft, 
echter verschilt door het ongevleugelde zuiltje; de stuifmeel- 
massa's zonder vliezig aanhangsel, maar vooral door het gemis 
van gewone bladen en een koraalvormig vertakte stengelvoet. 
De soort wordt aldus onderscheiden: bloeistengel slank, met 
meestal 3 eenigszins gezwollen scheedevormige bladen, die 
ongeveer tot het midden reiken; schutblaadjes veel korter dan 
het vruchtbeginsel; bloemdekbladen samenneigend of de buiten- 
ste afstaand; lip lang, aan den voet wigvormig, met twee 
overlangsche lijsten, meestal ondiep 3-lobbig, de middellob 
uitgerand of 3-tandig, in het midden wit met roode puntjes. 
De geheele plant is geelachtig groen, de toppen der binnenste 
dekslippen bruinachtig rood. 
Het is een saprophyt, die in vochtige bosschen vooral tus- 
schen jonge boomen op onbegraasden bodem in het afgevallen 
loof of ook in veenmoerassen tusschen elzen op mospolsters 
groeit, gaarne in gezelschap met Pirola uniflora. 
De meening, die ik reeds elders openbaarde, dat vele dezer 
in de duinen gevonden Orchideeën, die niet tot onze eigen- 
lijke flora behooren, door zaden met den wind uit Engeland 
tot ons zouden gevoerd worden en in de duinen gedijen, 
waarschijnlijk omdat ze daar veilig hunne eerste ontwikkelings- 
stadien kunnen doorloopen, vindt ook door deze beide soorten 
bevestiging. Beide planten toch, ofschoon nergens algemeen, 
komen ook in Engeland voor; de kalkhoudendheid der duinen 
zal tevens een noodzakelijke voorwaarde voor hun groei zijn. 
Phalaris minor Retzen Phalaris paradoxa L. 
vertoonen in habitus veel gelijkenis met Phleum pra- 
tense; zij hebben echter de echte Phalaris-kenmerken, 
de eerste onderscheidt zich echter door een getande vleugel 
op de kelkkafjes, de laatste door de 6 onontwikkelde bloem- 
pakjes rondom het tweeslachtige. De planten werden ook 
elders reeds herhaaldelijk ingevoerd. 
