1016 
rinck en Wijsman. Er werden platen gegoten van 5% 
gelatine met een weinig gekookt zetmeel, door iodium blauw 
gekleurd. Vóór het stollen werden hierin roode en groene 
bladstukjes, zooveel mogelijk van denzelfden vorm en hetzelfde 
gewicht, gebracht. Door het iodium werden deze weldra 
gedood, zoodat de diastase in de gelatine kon diffundeeren, 
waardoor al spoedig een kleurlooze zone in de blauwe plaat 
ontstond; bij de roode bladstukjes was deze in denzelfden tijd 
breeder dan bij de groene: de eerstgenoemde bevat- 
ten dus ook meer diastase )). 
Uit dit alles meenen wij de gevolgtrekking te mogen ma- 
ken, dat het anthocyaan ook dienst kan doen tot 
bescherming van de diastase tegen ontleding 
door het licht en dat wellicht hierin zijn biologische be- 
teekenis, althans bij herfstbladeren, moet gezocht worden. 
Vooral in den herfst, als de temperatuur ’s nachts zeer laag ` ` 
kan zijn, moet de aanwezigheid van suiker in het celvocht, 
als middel tegen bevriezen, voor de plant voordeelig wezen. 
Ook het door Koning (l. c.) medegedeelde feit, dat, in Sep- 
tember, de wortelharen en worteltjes van groene Azolla zet- 
meel bevatten, die van roode niet, is in overeenstemming met 
onze gevolgtrekking. Eindelijk kan het boven medegedeelde 
resultaat van Stahl’s proeven te Pontresina even goed ver- 
klaard worden door onze onderstelling als door, zooals hij, 
aan te nemen, dat warmte-absorptie er de oorzaak van was. 
Trouwens, het eene behoeft het andere niet uit te sluiten. 
Opmerking verdient nog het feit, dat juist de Quercus- 
soorten, die in den herfst anthocyaan vormen (Q. rubra en 
Q. palustris), hun bladeren zooveel eerder laten vallen dan 
Q. pedunculata en Q. sessiliflora; het is, alsof ze af 
vroeger klaar zijn met het transport der voedingsstoffen uit ` 
de bladeren naar de houtige deelen. 
'" Wegens het invallen van den winter moesten deze proeven 
gestaakt worden; we hopen ze later nog voort te zetten en uit te 
` breiden. 
