HET MELOCACTUS ONDERZOEK, 
DOOR 
Dr. J. VALCKENIER SURINGAR. 
(Plaat X.) : 
Zooals men weet heeft wijlen mijn vader, Prof. Dr. W. F. 
R. Suringar te Leiden, in 1884 een wetenschappelijke reis 
gemaakt naar de Nederlandsch West-Indische eilanden, ten 
einde de flora dier eilanden te bestudeeren. Van die reis bracht 
hij, behalve de overige plantencollectie, een groote verzameling 
Melocacti mede, met vele aanteekeningen omtrent hun 
voorkomen en verspreiding. Dit geslacht was wel het meest 
opvallende in de flora onzer W. I. bezittingen, en daarbij weinig 
onderzocht; geen wonder, dat het mijnen vader het meeste 
belang inboezemde, zoo zelfs, dat het hem 14 jaren achtereen 
tot het laatst zijns levens heeft bezig gehouden. 
Soorten van Melocactus waren reeds door verschillende 
personen beschreven; de geschiedenis er van gaat vrij ver 
terug, tot 1576, toen Lobelius, een Groot-Nederlander (die 
o. a. lijfarts van prins Willem I geweest is) een Melocar- 
duus echinatus Indiae oeciduae beschreef en 
afbeeldde, door mijn vader tot Melocactus Lobelii 
herdoopt; de tweede soort is van Besler af komstig (1636) 
en naar hem genoemd door Link en Otto; alleen van het 
1° voorwerp is de groeiplaats bekend, n. l. het eiland Mar- 
garita bij Venezuela. Eerst in de 18° eeuw komt er nu vooruit- 
gang. Gaan we onvoldoende beschreven voorwerpen voorbij 
dan is Bradley in 1727 de eerste die het geslacht verrijkt 
met een soort door mijn vader M. Bradleyi gedoopt, af- 
komstig van de eilanden Nevis en St. Christophorus (St. Kitts). 
En weer kunnen we een eeuw passeeren, totdat Wendland 
