1056 
is, dat ze geen kwaad meer doen wanneer de planten de grootte 
van een hazelnoot bereikt hebben. De wortelvorming is be- 
trekkelijk gering: de planten waren voor de overtocht goed 
vastgezet; maar van enkele, die door schudden losgeraakt 
waren, kon men het geringe wortelgestel waarnemen; reeds 
bij de jonge plantjes is dit opvallend. Wat de grootte der 
planten betreft, bij de verplanting in April 1899 waren ze van 
erwtgrootte, in September 1900 maten ze ongeveer 10 (diam.) 
op 6 c.M., en in den zomer van 1902 mèt het jonge cepha- 
lium + 15 (diam.) op 16 c.M. 
Terwijl dit resultaat op Curagao bereikt werd, is ook de 
Melocactus kultuur in Europa vooruitgegaan; zoowel in Italië 
bij den heer Sprenger als in Leiden, Wageningen en 
Groningen gaat de zaak goed. *) In Leiden was M. humilis 
(ook in begin 1898 uitgezaaid) in Mei 1902 5 op 4 ceM. 
groot, dus veel bij die van Curagao ten achter; maar de plan- 
tjes zien er gezond uit en zullen er langzaam maar zeker wel 
komen; de potjes staan in de kweekkas dus in een warme, 
vochtige atmosfeer, boven op de aarde of op hout. In Italië 
waar de plantjes in de open lucht gekweekt worden, doch in 
de koude jaargetijden onder glas, schijnen ze ongeveer dezelfde 
grootte te hebben. Zoowel in Leiden als in Italië zijn nog 
soorten aanwezig die gelijktijdig met M. humilis zijn uit- 
gezaaid doch die op Curagao voor zoover ik weet, verongelukt 
zijn. In Wageningen geschiedt de kultuur aan de Tuinbouw- 
school door den Chef de culture Pieper; deze heeft ze van 
het begin af in een matig warme kas geplaatst, in den zomer 
liefst zóó dat ze wat zon krijgen; ook hier staan de potjes op 
aarde of op hout. Een exemplaar van M. pyramidalis, 
in den zomer 1898 gezaaid dus tegelijkertijd met de humilis 
voorwerpen elders, was Jan. 1903 6% :4% c.M. groot. Met 
de jongere editie, in Maart 1899 gezaaid, gaat het nog voor- 
spoediger; zoo heeft M. appropinquatus (Jan 1903) 
