1062 
zijn geweest, althans eerst later werd hij de vermogende 
man, die nu ook volop kon genieten van, zijne liefheb- 
berijen. In deze periode kennen wij allen Kok An- 
kersmit, deze kleine persoon met grooten rechthoekig 
gebogen neus, merkwaardige hoogen, doch smallen sche- 
del en zijn hoog opgetrokken wenkbrauwen, waaronder 
een paar glundere oogen zich bevonden. Doch scherp 
konden dezen zien; Ankersmit had een fijne opmer- 
kingsgave, een botanischen blik, waaraan weinig ont- 
snapte. Inmiddels had hij de fabriek opgeruimd en de 
vrijgekomen plaatsruimte geheel ingericht als botanische 
tuin; de eenige herinnering aan zijn leerfabriek was de 
naam, die zijn bezitting droeg, n.l. Marocco. En wanneer 
hij later iemand een brief schreef, dan was die zelden 
gedateerd uit Apeldoorn, maar meestal uit Marocco. En 
wie het genoegen gesmaakt heeft dit buitenverblijf te 
betreden, gelegen aan het Apeldoornsche kanaal, moest 
erkennen dat geen ander daarin zich zoo thuis kon 
gevoelen als de eigenaar zelf. Dit vierkante gebouw, 
slechts uit een verdieping bestaande, was het verblijf 
waarin Ankersmit paste als een vogel in zijn kooi; 
meent niet dat hem iets ontsnapte, wanneer hij thuis 
was. De groote aan de achterzijde gelegen tuinkamer was 
zijn werkplaats; daar scharrelde hij voortdurend, bracht 
er zijn verzamelingen en ordende alles. Doch een pure 
verzamelaar was hij niet; het was hem niet te doen om 
