1064 
Ik breng slechts in herinnering de geschiedenis van 
Brassica armoracioides. Ankersmit had altijd 
wat bizonders; hij snuffelde graag rond en liefst alleen; 
had een ander ergens iets bizonders gevonden dan was 
hem de reis nooit te ver, maar hij trok er heen en wilde 
zich gaarne zelf van de groeiplaats overtuigen. Zoo wa- 
ren hem Pothoofdterreinen niet onwelkom en heeft hij 
zelfs in zijn tuin onderzoekingen ingesteld om na te 
gaan, waaruit het scheepsvuil, uit het ruim van graan- 
schepen afkomstig bestond. Onze Vergaderingen bezocht 
hij winter en zomer en altijd bracht hij een stapeltje 
mede ter bezichtiging óf voor het herbarium der Ver- 
eeniging. Want bij zijn vele andere liefhebberijen, droeg 
hij der Vereeniging steeds een goed hart toe. Dit bleek 
inzonderheid bij zijn overlijden, doch reeds vroeger had 
hij blijk gegeven ook finantieel de Vereeniging te willen 
steunen. 
Toen n.l. na den dood van Miquel het Bestuur 
van ’s Rijks herbarium onder leiding van Suringar 
kwam, was er groote zorg over de berging van het Ver- 
eenigingsherbarium; in 't kort Kok Ankersmit heeft 
destijds reeds aangeboden een kapitaal te leenen voor 
het inrichten van een eigen gebouw; daar echter de 
renten die daarvoor betaald zouden moeten worden voor 
de draagkracht der Vereeniging te hoog waren, werd 
van dit aanbod afgezien. Dit denkbeeld is echter nimmer 
