1066 
In zijn latere levensjaren heeft hij dan ook veel bijge- 
dragen voor het onderzoek van onze Flora en genoot hij 
ook de achting die hem toekwam. Gaarne noemde hij 
zich zelf ,botanicus"; ik zou willen zeggen het was 
de botanicus van Apeldoorn, dien ieder ging opzoeken als 
een bizonderheid in die gemeente. Dat was hem soms 
wel eens lastig, doch hij had dan wel middelen om zich 
er van af te maken. Zijn werkkamer was eigenlijk een 
museum: daar had hij zijn eigen herbarium, voorts aan- 
gekochte planten ter vergelijking, zijn boeken, zijn col- 
lecties vruchten en zaden en wat al niet meer. En alles 
even netjes. Hij had de goede gewoonte als hij ergens 
mede bezig was, alles weer netjes op te ruimen voordat 
hij met wat anders begon. En zoo heeft hij een deel 
van zijn laatste levensjaren doorgebracht met alles te 
ordenen, na te zien, te etiquetteeren en aan te vullen, 
opdat bij zijn dood alles zoo zou kunnen blijven en elders 
opgesteld. Want het was steeds zijn plan, zijne botani- 
sche collecties aan de Vereeniging te schenken en toen 
dan ook het laatste jaar zijne gezondheid zoozeer wan- 
kelend werd dat men het ergste moest vreezen, heeft hij 
steeds nog zijn vreugde gevonden te midden van zijne 
schatten. Want dat waren het; niemand mocht er aan 
komen; hij bewaakte ze en was hij te midden van dezen 
schat ook van herinneringen voor hem, dan vergat hij zijn 
lijden en kon weer gezellig praten als weleer. Toch 
