24 C A P U T I. D E A N I M A L I U IVI 



tjuam multa nos lateant, & quam curta fit noftra fupellex fa- 

 tendum nobis foret b). Nec diflenfurum neminem a noftro fer- 

 mone autgenerum diftributione confidimus ; fed errorum, ii 

 quos aut ipfi fponte noftra aut aliorum diclis nimis tribuentes 

 commiferimus, veniam reperturam efle fperamus & novitatem 

 noftne tabulas & operis ipfius difficultatem , quam experietur 

 quicunque manum ipfe admovere voluerit. Nam non una recla 



linea , 



mutuis affinitatibus implicita. Nonne , ut ad illud de quo agitur 

 redeam , fenfim torpidior fit fentiendi facultas in animalibus ? Non- 

 ne in eodem genere animalium aliud alio magis fenfibile ? Hic linqui- 

 tur animo dolorem perpeffus, quem alius ferena fronte perfert. Me- 

 xnini me legere de homine , qui quum terebra afferem perforaret, im- 

 prudens digitum fimul pertudit. Idein homo, alia aliaque setate fenfi- 

 bilior. Partes valde fenfibiles occallefcunt. Nonne Cercopitheci alia- 

 que macroura animalia per lufum quafi caudas fuas arrodunt, nec 

 quidquam a dolore affici videntur 'i Cogitet ipfa illa animalia qu<s 

 aristoteles & nemesius in animo habuerunt , quum de tranfitu 

 animalium in plantas loquerentur , & de quibus in fine hujus libelli 

 fermo erit, dubiosque hodie agitatos motus , de quibus an fenfibili- 

 tati an irritabilitati adfcribi debeant difceptatur & setermim forte du- 

 bitabitur. Cogitet plantas quibus fenfus aliquis faltem in fpeciem haud 

 negatus eft. Eademque refponderi poffe videntur Rever. dicquema- 

 rio , quo Gallia noftra ceu mullero fuo acutiffimo vermium in- 

 dagatore gloriatur , qui & ipfe in Journ. de Phyf. T. VIII. p. 37^. a 

 fentiente ad non fentiens non fine faltu tranfiri poffe afferit. 

 /1) In tanta ergo noftra paupertate temerarium & prsecox inceptum no- 

 ftrum multi effe judicabunt, & objicient forte gommeRSONIi verba , 

 <ju?ein ipfiusvita, (apudROzifcR/cwvz, deFhyf 1775. Fevr.%. 105.) 



