D E A V I B U S. l$f 



men fecit idem clariflimus audor o). De ambiguitate Gracu- 

 lini & Coracini generis modo diclum eft p). Jam Coraciae 

 quoque ipfic multum variantes q) cauda plus minus integra 

 aut forficata, roftro coloribusque; ut iftius ratione inter Corac. 

 garrufam & angolenfem ambigat abyflinica r),- ro- 

 ftri autem refpectu Cor. orientalis L. ampliroftris son- 

 neratii , & madagafcarienfis buff. qua: illud brevius & 

 amplius nacta: funt, abludant,* & per has forte , maximeque 

 per poftremum, cui a\x longiores , oculi ampli, roftrum va- 

 lidiflimum & colores magis uniformes obtigerunt, feries ad 

 Accipitres s) & per Momotam, quas habitu coloribusque 

 fimiliseft, ad Rhamphaftum /Ycontinuaripoflit. Sed mifla 



o) Av. T. III. p. 81. 82. 



p) Aiinot. pr&ced. n). 



q) In hoc genere non fingulos characteres fed univerfitatem eorum in 

 cenfum venire, re&e ftatuit buffonius 111. 128. quod de aliis uti- 

 que etiam tenendum eft. Sed quinam ii fint, demum in quarta Ipe- 

 cie p. 148- nec fatis plene docet. 



r) Ibid pag. 143. 



s) Totam hanc rem quin urgeam , multum abfum. Sed negligere nolui 

 exemplurn infigne, quo pateat, quam facile fimilitudo aliqua vel co- 

 lorum vel alius exterioris notzeperfuadere poilit exercitatiffimo etiam, 

 ut quse non omni ex parte perfpedta habet alieno loco ponat. Sic 

 quum brissonius inter Coracias Accipitrem aliquem locavit, (vid. 

 buffon. Av. hift. T. 111. p 129.) non id absque veri aliqua ipecie 

 quse fraudi fuerit, feciife cenfendus eft. 



t) De quo jam fupra dixi , pag. j 84. 



fib 3 



