426 Gesammtsitzung 



peractum esset, nisi circumactus ventus omnem igais impetum 

 in meas aedes solas , reliquis salvis , detulisset. Sicque ego 

 solus, quod in multos constitutum erat, immerito sane lui, ca- 

 nisque (quod aiunt) peccatum sus dependi. Marti igitur belli- 

 coso, cui cum Musis pacatissimus [ — mis?] raro bene convenit, 

 hanc calamitatem acceptam fero. Deus det ut succedens ali- 

 quando pax meliora foveat. Vale et quid hac de re, quam a 

 te quantis possum precibus contendo, apud te constitueris, 

 quamprimum poteris quaeso responde. E pago nostro "West- 

 wynckele medio fere inter Gandavum et Brugas itinere 27 Ia- 

 nuarii 1558. 



Tibi addictissimus 

 Martinus Smetius. 

 Optimo atque doctissimo viro dno Stepbano Vinando Pigbio 

 in familia reverendmi episcopi Atrebatensis Bruxellae. 



IL Laurinius Pigbio. 

 Calamitatem casumque miserandum optimi Smetii nostri 

 malim te ex eius ad te literis cognoscere, doctissime idemque 

 amantissime Pigbi, quam ex meis, ne videar tibi tarn tristis et 

 infelicis nuncii taedium velle duplicare. Hoc unum addidero, ho- 

 minis et eruditionem et cum vitae probitate pietatem meliore fato 

 dignam. Sed quod me propius tangit circa hanc rem, non pos- 

 sum non in sinu tuo deflere. Non dubito te vidisse vere proximo, 

 cum apud vos esset Smetius noster, volumen illud, inquo ille 

 (meo potissimum bortatu et instigatu) congesserat omnes in- 

 scriptiones suas antiquas , observato certo et peculiari ordine. 

 Hunc librum ego aequissimis condicionibus abbinc menses ali- 

 quot ab eo impetravi. Sed et bic liber eodem incendio, hei mihi, 

 absumptus est, et ita absumptus, ut nihil reliquum sit, unde possit 

 reparari. Periere enim simul omnia et [e?] penna ipsius exem- 

 plaria sive «utot^eS««, e quibus ille volumen illud descripserat 

 et concinnaverat. Haec res quanto me luctu affecisse debuerit 

 aut potuerit, non est qui te melius iudicet, utpote et ipse anti- 

 quitatis observator et admirator Studiosus. De te conjecturam 

 facies. Tuli certe primum perquam moleste, meque adhuc quo- 

 tidie tarn insignis iacturae recordatio excruciat ac tantum non 

 enecat. Sperabam enim de libro illo aliquando gloriari tanquam 



