428 Gesammtsitzung 



unico et singulari tum ornamento tum subsidio bibliotheculae, 

 quam instituo. Sed nunc omnis baec spes, non ut aiunt sed re vera 

 et vero eventu in ebneres coneidit. Sed primo visum erat Smetio 

 nostro , priore illo volumine (quod vidisti) sibi retento alterum 

 exemplar mutato nonnibil ordine et aecuratius quatenus fieri 

 potuisset describere, cumque in seeunda illa deseriptione bonos 

 iam progressns fecisset, commodum ea folia, quae iam descrip- 

 serat, alibi ab aliis seposuerat nee sine periculo furenti undique 

 incendio eripuit. Ea sunt numero 50. Quibus continentur ea 

 quae ille tibi literis signifieavit. Antea miserat ad me et alios 

 tres quaterniones , quibus continebantur ex quarto et postremo 

 libri ordine quam plurima. Quae simul constituunt facile mediam 

 partem libri. Reliquam quam ille sperabat brevi, saltem ante 

 exaetam aestatem absolvendam, unde peti possit non videt amissis 

 ipsis avTOTyjSiotg. Quare tantum non coactus est spem omnem 

 atque animum absolvendi libri, colophonemque tarn egregiis plau- 

 sibilibusque ineeptis ac progressibus imponendi penitus abiieere, 

 non sine meximo meo dolore. Unicum videbatur restare refu- 

 gium, tu scilicet nobis exorandus, cum e tuis sebedis et obser- 

 vationibus satis possint aliquo modo quae desiderantur recu- 

 perari. Quod si est (ut et esse non dubito) tu mihi numen es 

 in terris vel praesentissimis [praesentissimum ?] omnibusque votis 

 implorandum, utpote qui nos ex afflictissimis et miserrimis possis 

 vel superis ipsis beatiores reddere. Sed videbatur Smetius mihi 

 nonnihil difficultatis hac in parte a te submetuere, propter an- 

 notationes tuas doctissimas et diligentissimas marginibus com- 

 mentariorum tuorum passim additas, quas nolle te vulgari, vel 

 cuilibet inspiciendi facultatem fieri, nulli, dummodo sani iudicii, 

 mirum videri debet. Sed scis quam [qua?] fide hac se in re 

 usurum Smetius tibi reeeperit, scis quatenus fidendum habeas 

 homini, quem non a paucis diebus, sed longo usu et assuetudine 

 et quasi ab ineunabulis saltem literariis pernosti socius et com- 

 mystes eorundem studiorum. Quare si quid eius apud te fides, 

 si quid preces valent, iisque iunetae et nostrae vel obnixissi- 

 mae, si quid apud te momenti aut ponderis habet necessitudo 

 nostra non inauspicato malisve avibus inchoata, melioribus uti 

 spero confirmanda, denique si me cupis quoad vivam tibi ob- 

 noxium, Piggi carissime, suecurre afflictis atque ex maestissi- 



