34 OVER HET KENTONZUUR AFGELEID VAN WIJNSTEENZUUR, . 



der aanwezigheid der baryumverbinding afgeleid van brandigdruiven- 

 zuur. Dit schijnt tevens te volgen uit deze proef. 



Met elkander werden gemengd lgr. wijnsteenzuur en 2 gr. bran- 

 digdruivenzuur, en de oplossing neergeslagen met barytwater in 

 overmaat, gefiltreerd en gewasschen. Thans werd op het filtrum 

 gedaan van een oplossing van azijnzuur baryum, en de trechter 

 gesloten met een caoutchoucstop. Alles werd opgelost, behoudens 

 een onbeduidende kleine hoeveelheid stof. Toch lost de baryum- 

 verbinding, afgeleid van brandigdruivenzuur, moeielijk op in azijnzuur 

 baryum. 



Gelijk het geval is met versch neergeslagen wijnsteenzuur baryum, 

 schijnt ook gemelde verbinding amorph te zijn, en men schijnt dus 

 hier te doen te hebben met een voorbeeld van twee amorphe stoffen, 

 waarvan de eene de andere belemmert om te kristalliseeren. 



Aangezien de betrekkelijke hoeveelheid der twee zuren willekeurig 

 was genomen, is de vorming van een dubbelzout, alhoewel altijd 

 mogelijk, zoo goed als buitengesloten. 



Wordt wijnsteenzuur vermengd b.v. niet zuringzuur, dan schijnt 

 juist het tegenovergestelde geval in te treden. 



Colloïdaal zuringzuur baryum. De baryum-afgeleiden van oplos- 

 baar en onoplosbaar product zouden zuringzuur baryum kunnen be- 

 vatten. Maar deze afgeleiden vertoonen niets van een kristallij ne 

 stof onder den microscoop, en bij gevolg zou dit zuringzuurzout dan 

 amorph moeten zijn. De volgende proeven werden gedaan met het 

 doel om te trachten een dergelijk mengsel na te bootsen (verondersteld 

 altijd, dat gezegde lichamen mengsels zijn). Men zou hier namelijk 

 hetzelfde kunnen hebben, als het geval was met wijnsteenzuur bary- 

 um vermengd met de van brandigdruivenzuur afgeleide baryumver- 

 binding (met baryt in overmaat). In deze richting werd de volgende 

 proef genomen. Er werd 1 gr. zuringzuur in water opgelost met 

 2 gr. brandigdruivenzuur, vervolgens neergeslagen met baryt in 

 overmaat (dat snel moet geschieden, om een kristalliseeren van 

 zuringzuur baryum te voorkomen), terwijl de massa daarna eenigen 

 tijd aan zichzelve werd overgelaten. Werkt men onder de vereischte 

 omstandigheden, dan ontstaat een geleiachtige massa, die, om zoo te 

 zeggen, volkomen wordt opgelost in verdund azijnzuur (wil men 

 het geheel tot de laatste sporen oplossen, dan moet hiervan een 

 groote hoeveelheid worden genomen, wel tengevolge eener kleine 

 hoeveelheid eener zekere baryumverbinding van het lichaam, afge- 

 leid van brandigdruivenzuur, dat niet geheel zuiver was). Hieruit 

 volgt dan, dat zuringzuur baryum in amorphen staat schijnt te kun- 

 nen optreden (tot nog toe was het alleen bekend als kristallijne 



