182 



volucionum genus summopere pertimescas, si nervům neroni(?) estu- 

 antis avaricie gliscis eífugere, et vindices lacrímas penetrantes celos 

 egenorum in anime tue perdicionem attribunali (sic) districti iudicis 

 removere. Presertim enim cum tempus congregandi transierit, modo 

 vero dispergendi restet, ut psalmodie valeat decantari versiculus: 

 Dispersit, dědit pauperibus, iusticia eius manet in seculum seculi. 



20. Sáto (lege: scito) ergo et ea in pectore tuo quasi in libro 

 scribe, quod quatuor sunt largicionum genera, que deus remunerat; 

 videlicet quando quis de propria substancia, qua habundat, pacieu- 

 tibus necessitatem errogat (sic) ; nam secus facientem beatus Ambro- 

 sius redarguendo dicit super illud dictum ewangelii : Hominis cuiusdam 

 agri*) attulit ubereš fructus etc. non magis est terminos habenti 

 tollere, quantum possis et habundas, indigentibus denegare. Esurien- 

 cium panis est, quem [fol. 29. Col. l a .] tu detines. Nudorum vesti- 

 mentum est, quod tu recludis. Miserorum redencio et absolucio est 

 pecunia, quam tu in terram defodis. Tantorum ergo te scias inva- 

 dere bona, quantis possis prestare, quod nolis. Et transsumptive 

 habetur in Canone XlVy. d. c. sicut Im. Est et alia, quanto (1. 

 quando) quis, qui didicit aliena rapere, iam didicit propria elargiri. 

 De quo Yeritas dicit: Facite vobis amicos demmamona (sic) iniqui- 

 tatis. Tercio quando quis pauperi debitum remittit, quia et ipse, 

 qui remittit, donare videtur; quod idipsum probatur in parabola, quam 

 a Spinone(?) leproso dominus r requisivit de debitoribus duobus, quo- 

 rum unus dabat centům et alius quinquaginta non haben tibus ea, 

 unde solverent, remisit utriusque (utrique?), id est dědit. Postremo 

 vero si id eciam fuerit indebitum vel dubium : si fuerit debitum (?) 

 est promittendum (lege: permittendum) heredibus egenis et proximis 

 ut tollerent, ut modo patuit supra de devolucionibus, si que dubie 

 ita essent. Quare in hiis sermonem nunc nostrum duximus ampu- 

 tandum. — 



21. Quod vero subsequenter dicis ad propositum esse tractan- 

 dum de translacione divinorum (lege: dominiorum); quia sine trans- 

 lacione divini**) ab una, ut ais, persona in aliam non potest sciri, 



*) Čti : ager, jakž stojí Luc. 12, 16. Ve výkladech sv. Ambrože na tento text 

 nebylo možno najíti následující věty: non magis . . . denegare, kteráž tu 

 jest pokažena. 

 **) Čti: sine noticia translacionis dominii, jakž psáno v Apologii Vojtěchově 

 Arch. f. österr. Gesch. 57, str. 259. 



