302 



Rustici pedestres. 



Rusticitas tandem concurrit Theotouicorum 

 Et, quos arripuit, mořte necat subita; 



Nullum captiuans, sed cunctos perdere querit: 

 Ve Thabris, quibus hec vis durata fuit. 



Contencio. 



Contendunt pariter: equites cupiunt misereri 

 Captiuis, sed gens rustica pacta necat. 



Mitigat indomitos rurales ius spoliandi, 

 Dum proclamatur: Quisquis potest rapere 



Et retinere sibi clona singula Thaboritarum ; 

 Hoc placent, partem sic pedites habeant. 



Předa et casus. 



Tunc se queritant, predas quisquis capescat; 



Tunc viui capti taliter inde manent; 

 Villanum fortis collisit rusticus alter, 



Et contus contum content arte sua. 

 Australes tollunt de cesis armaque vestes, 



Exponunt přede; nam bona multa nímis 

 Accipiunt, currus et equos, ac omnia tandem 



Corvis in campis corpora nuda dabant. 

 Iste cadendo dolens grosse per terga pependit, 



Sed moriens alius gramina dente secat; 

 Evomuit pultes credo(?) cum sangwine pisa 



Atque iacendo solum verberat ille pede. 

 Tribula nec lata profuit Thabris spata longa, 



Australis simplex vindicat omne malum. 

 Gaudent Theotonici, deflent sua funera Tabri, 



Et merito quia mors altera sorpsit eos. 



Capti. 

 Capti ducuntur scilicet plures vsque Viennam, 



Tunc quam quingenti forte videre volunt, 

 Sic vbi sunt in Danubio sua porro sepulcra, 



Tum quia latrones sie sepelire decet. 

 Aspicient facie mortis depieta colore 



Danubium timidi, dum venient in ibi, 

 Et si non omnes subient, tarnen hinc rudiores 



Carcerum obscura cetera turba calet. 



