( 69 ) 



van 30° 30' tot 54o, of wanneer wij het zoo weinig bekende 

 Karafto, dat, botanisch, eerder tot Kamschatka behoort, als- 

 mede de kleinere naburige Kurilische eilanden, die ouder Ja- 

 pansch gezag staan, uitsluiten, en de noordelijkste punt van 

 Jesso (onder 43°) tot grens stellen, beslaat de lengte toch nog 

 meer dan 13 graden, het geheel eene oppervlakte van 11,500 

 □ duitsche mijlen. ' Al deze eilanden zijn zeer bergachtig, 

 talrijke vulcanische kegels verheffen zich tot aanzienlijke hoogte, 

 veler toppen blijven des zomers met sneeuw bedekt. Dat de 

 temperatuur en andere klimatische toestanden op die eilanden 

 zeer verschillen en dat in gelijke verhouding het plantenrijk 

 onder zoo ongelijke breedte niet gelijkvormig kan optreden, 

 dat mitsdien ook van een //Japansch Flora-Rijk 15 niet kan 

 gesproken worden, ligt voor de hand. Op dit gebied stuiten 

 wij op eene onvolledigheid in onze kennis. Van Nippon en 

 Kiusiu werden veel meer planten bekend dan van de noorde- 

 lijke eilanden. Onze reizigers verkregen slechts enkele van Jesso 

 door tusschenkomst van Japansche geleerden. Van Karafto is 

 zeer weinig bekend, door de nasporingen van Russische reizi- 

 gers. Omtrent Jesso hebben evenwel de Amerikaansche, En- 

 gelsche en Russische onderzoekers onlangs meer licht verspreid. 

 Daarbij komt nog het ongerief, dat in onze verzamelingen, be- 

 halve die van piërot, geene of slechts onvolledige opgaven om- 

 trent de vindplaatsen opgeteekend zijn. 



De algemeene Physionomie der vegetatie wordt in Nippon, 

 Sikokf, Kiusiu en Jesso bepaald door het voorheerschen van 

 boomen en heesters tegenover kruidachtige planten. Talrijke en 

 zeer verschillende soorten van Coniferen, vooral van" Cupulife- 

 ren, Laurineën, Magnoliaceën, Lonicereën, Ternstroemiaceën, Ce- 

 lastrineën, Saxifrageën, Ericineën, Styraceën, Betulaceën, Arto- 

 carpeën, enz., vormen hier wouden, in eene groepering, die veel 

 analogie heeft met die van oostelijk Noord- Amerika, maar ver- 

 mengd met zuiver Aziatische typen van Sapindaceën, Meljaceën, 

 Pittosporeën, Tiliaceën, Schizandreën, Lardizabaleën. Hoe voor- 

 heerschend ook de houtgewassen zijn, ging nogtans züccarini te 

 ver, terwijl hij hun getal op 3 der geheele phanerogamische ve- 

 getatie stelde. 



Dat verscheidenheid, een hoofdkarakter der Japansche Flora is, 



