( 95 ) 



gezette kweeking verscheidenheden ontstaan, welke eene mindere 

 of eene meerdere mate van standvastigheid bezitten, doch welke 

 standvastigheid ten laatste zoo groot wordt, dat vroeger onbe- 

 kende vormen in hunne nieuwe gedaante zich zelve gelijk blij- 

 ven, zich door zaad vermenigvuldigen en eene zeer groote mate 

 van vastheid krijgen. De dagelijksche ondervinding leert, dat 

 de eene verscheidenheid standvastiger is dan de andere. 



Er zijn variëteiten, welke niet van uitwendige invloeden af- 

 hangen; blijkbaar onder auderen ook daaruit, dat de oorspron- 

 kelijke en de veranderde vorm menigmaal naast elkander, in 

 volkomen gelijke uitwendige omstandigheden, toch onderschei- 

 deutlijk blijven bestaan. Fries *") noemt zoodanige, niet van uit- 

 wendige invloeden afhangende variëteiten subspecies. 



Waarom zoude die standvastigheid niet zoo ver kunnen gaan, 

 dat zij ten laatste even groot werd als de standvastigheid eener 

 soort? In dit laatste geval is er geen kenmerk aan te wijzen, 

 waarom wij eenen vorm, die even standvastig is als eene soort, 

 ook niet eene soort zouden noemen. Zwakke verscheidenheden 

 zullen te loor gaan, evenals eenige bastaarden {hybridae), die in 

 vele gevallen zwakker zijn dan de vaderlijke of moederlijke plant, 

 uit welke zij geboren zijm Doch, even als er verscheidenheden 

 zijn, aan wie eene meer gezonde en krachtige natuur eigen is, 

 zoo kunnen er ook bastaarden zijn, aan welke, om dezelfde re- 

 den, een langer bestaan verzekerd is, ja die ten laatste tot den 

 rang van wezen tlijke soorten kunnen opklimmen. Zijn er alzoo 

 redenen, waardoor plantenvormen van het tooneel des aardrijks 

 verdrongen worden, er zijn ook redenen, waardoor aan nieuwe 

 vormen het aanzijn gegeven wordt. 



Bij de vorming van verscheidenheden ziet men dikwijls eerst 

 vele tusschenvormen, van welke er echter eenige, zwakker van 

 aard zijnde, weder te loor gaan, zoodat, als die tusschenvormen 

 verdwenen zijn, de krachtiger en wel onderscheiden vormen over- 

 blijven. Daarom spreekt men van betere en minder goede soor- 

 ten, naarmate er minder of meer tusschenvormen bij voorko- 

 men. 



*) Zie moh[, and schi.echtendal, Bot. Zeitwiy, 1846 ; p. 346—341 



