( 99 ) 



tot honderden stijgen, b.v. Senecio (ruim 700), Solarium (ruim 

 900), enz. enz. Vandaar ook de verbreeding der phrases specificae, 

 die thans waarlijk niet meer uit 12 woorden, naar het voor- 

 schrift van linnaeus, besfaan, maar dikwijls op geheele beschrij- 

 vingen gelijken. 



Geen wonder dan ook, dat er bij vele kruidkundigen zoo 

 groot verschil bestaat in het aantal soorten, hetwelk zij in een 

 en hetzelfde geslacht aannemen. De soorten van Rubus, Hiera- 

 ciurn en Aconitum zijn in dit opzigt ware cruces botanicorum. 

 Volgens NaGELi (t. a. pi. p. 32) heeft men uit de in Duitsch- 

 land in het wild groeijende* vormen van Hieracium 300 soor- 

 ten onderscheiden; Fries telt er 106; koch 52. Er zijn er, die 

 er naauwelijks 20 aannemen. Ph. j. muller heeft de om Weis- 

 senburg groeijende Rubus-vormen gebragt tot 60 soorten. In 

 het geslacht Sphagnum telt hegetschweiler slechts ééne, bridel 

 24 soorten *). Zoodanige voorbeelden waren er meer aan te 

 voeren. 



Ik spreek nu nog niet eens van de honderden vormen van 

 gekweekte planten, en van de steeds weder op nieuw verrijzende 

 vormen van Rozen, Dahlia's, Calceoloria's, Hyacinthen, de zoo- 

 genaamde conquesten der bloemkweekers enz. 



Hier komt eindelijk nog bij, dat vele gewassen, ook in den 

 wilden toestand, zich op eene andere wijze dan door zaden ver- 

 menigvuldigen, zoodat ook eene eerst toevallig ontstane variëteit 

 duurzaam in stand kan blijven, b.v. de hierboven genoemde 

 Elodea canadensis, vele Potamogetons, en landpl anten, die zich 

 door wortelspruiten, bollen, knollen, enz. vermeerderen. De wel- 

 bekende Ficaria ranunculoïdes bloeit jaarlijks in'grooten over- 

 vloed, maar vormt nooit rijpe vruchten f). 



Men heeft getwist of de kroeze Munt onzer tuinen, de Men- 

 tha crispa, uit M, aquaüca (volgens decandolle}, M. piperita 

 (volgens miquel), M. sylvestris (volgens oudemans) of uit" 

 Mentha rotundifolia ontstaan zoude zijn, maar, van welke her- 

 komst dan ook, thans schijnt zij mij eene standvastige soort, 



*) Fürnrohr, in Bot. Zeitung, 1833, p. 21. 



f) Pa ver, Elements de Botanique, I, Paris, 1857, p. 280 



