( M ) 



Houdt men nu in het oog, dat 6'. inermis haar naam, haar 

 door loureiro gegeven, juist aan den onge wapenden toestand 

 harer bladstelen te danken heeft; verder, dat de Heer miqukl 

 reeds vroeger \Epicr. Syst. Cycad. in Tijdschr. v. wis. en nat. 

 Wet. II, p. 285) — evenwel toen hij nog nooit een bloeiend 

 exemplaar dier plant gezien had — niet wars was van het denk- 

 beeld, dat uitwendige omstandigheden op het al of niet voor t 

 den dag komen van stekels aan de bladstelen van C. inermis 

 invloed konden uitoefenen; eindelijk, dat er tusschen uiet 

 bloeiende exemplaren van 6'. inermis en C. revoluta eene groote 

 gelijkenis bestaat; dan kan het ons niet verwonderen, dat, toen 

 de geleerde S. eenmaal had waargenomen (zooals wij zelven ook 

 in de gelegenheid geweest zijn te doen), dat de bladstelen van 

 een zelfde exemplaar van 6'. inermis, op verschillende tijden en 

 onder verschillende omstandigheden uit een knop voortgesproten, 

 nu eens gewapend, en dan weder ongewapend kunnen wezen, 

 hij tot het besluit kwam, C. inermis eens vooral als eene ver- 

 scheidenheid van C. revoluta te beschouwen; maar wij voegen 

 er dan ook in éénen adem bij, dat de eieren van C. inermis, 

 welke hem de stof voor zijne aanteekeningen over deze plant 

 in zijne Analecta gegeven hebben, niet volwassen kunnen ge- 

 weest zijn — wat dan ook door de plaat, aan die aanteeke- 

 ningen toegevoegd, bevestigd wordt — of dat den S. de ge- 

 legenheid ontbroken moet hebben om de rijpe eieren van C, 

 inermis met die van C. revoluta te vergelijken. Ware dit het 

 geval geweest, dan twijfelen wij er niet aan, of de Heer miquel 

 zou zijn gevoelen, in de Analecta voorgestaan, en dat zoo zeer 

 pleitte ten voordeele der autonomie van C. inermis, nimmer 

 hebben opgegeven, en in zijn laatste geschrift niet teruggekeerd 

 zijn tot eene meening, door hem, bij het begin zijner studie 

 der Cycadaceeën, blootgelegd. 



Het is nu juist ten gevolge van het voorrecht, ons ten deel 

 gevallen, de eieren én van O. inennis (in 1861), én van C. 

 revoluta (in 1866) in den Amsterdamschen hortus zich tot 

 rijp wordens te hebben zien ontwikkelen, dat wij ons geroe- 

 pen achten, nog eenmaal den handschoen voor C. inermis op 

 te nemen, en thans, zoo wij meenen op on wederleg bare gron- 

 den, te bewijzen, dat die plant geene verscheidenheid vaa 



